Üzemezdin ki beni, eğer ben
inanmasaydım beni üzeceğine… Neresinden avunacaktı şimdi kalbim? Mahkûm olmuş
bir bakıştan mı, kaçak bir gülüşten mi? Hüzünlü günlerimin gözyaşı vuruyor
pencereme bugün. Bende size yetecek kadar bir ben kalmamış olabilir artık. Yüreğimin
saf bir temiz köşesi kaldı, oda bana yetecek kadar…
Şimdilerde geçmiş gözümün önünden geçip giderken, tecrübelerim ne de büyütmüş beni istemeden. Ne geceler ne gündüzler görmüşüm… Gündüzleri görmemek için, geceleri düşünmemek için uyumuşum. Ben hep uyumuşum meğer…
Gelmesi gereken vaktinden sonra gelir olmuş artık. Herkes artık birbirine geç kalır olmuş. Ya çürütmüşüz duygularımızı ya da toz tutmuş. Ağlıyorum…
Dudaklarımda hep yarım kalmış bir ezgi. Tıpkı yarım kalmış hikayemiz gibi. Sığınıyorum çalan ezgiye, notaların arasına saklanıyorum. Duvarlarımı yıkıyorum müziğini dinlerken… İnsan meğer duvarlarıyla varmış.
Şimdi yeni bir ben lazım bana. Alkol sofrasında kadehime ortak. Birde yeni bir sen lazım…
Gitme kallarımı maviye bıraktım çok zaman önce. Ne git diyebilirim sana ne de kal. Canın nasıl isterse…
