Dar Kaldırımlar

Yıllar, alıştırdı sadece… Acılara, hüzünlere, gözyaşlarına. Daha güçlü artık bu kadın içindeki yalnızlıkla… Ölüm herkes için eşitken yaşamak neden değil?

Ne dünümde kalan mutlu bir anım var sanki ne de yarına dair umudum. Neden insanlar birbirine ya hep eksik ya da hep fazla? Olanı da olmayanı da kabullenmek neden bu kadar zor? Hani hayırlısını yaradan bilirdi, şimdi neye bu isyan? Yüceltmeyeceksin kimseyi. Neyse o kadar davranacaksın. Yücelttikçe beğenmez olur karşındaki seni.

Artık insanlar birlikte yürümesin diye dar yapılıyor kaldırımlar. Bizde bu oyuna yenik düştük. Dar kaldırımlarda sen önden ilerlerken ben arkada kaldım. Aslında geniş olsaydı da fark etmezdi kaldırımlar, dar kafalıydı çünkü insanlar…

Sözüm o ki, ne zaman derler ki sevmek ayıp değil işte belki o zaman yürekler buluşur….

Yoktu Çünkü Bir Bank Yoktu Artık Eylül

Neden sustu bütün şarkılar? Şimdi tek bir cümle yok hissettiklerimi anlatacak. Ya melodiler benimle ya da satır araları. Hep arada çünkü yaşadıklarım. Ne tam olarak bir kitap ne tam bir beste… Oysa hayat hep güzel, eylül hep güzel… Nedendir bilmem eylülde yaşarım hep. Sararmış yapraklar, parkta tek başına duran bir bank… Üstünde oturan yoktur kesin ya da çok nadir rastlarsınız. O havada kimin derdi, tek başına oturmak için oraya götürecek kadar içli ki… Bense her yerin bina olduğu bir ilde, sararmış yaprakların arasında yalnız kalmış bir bank arayan oldum. Yoktu! Olmayacaktı da! Ya çok kalabalıktı parklar ya karanlık ama yalnız değildi.

Bu kadar zaman oldu yazmayalı. Neydi kalemimi susturan? Cevapsız kalmış kocaman bir soru şimdi bu. İşte şimdi kelimelerim saklandı, gizlice buluştu ücra köşelerde. Yoktu çünkü bir bank, yoktu artık eylül. Saklanmaları gerekiyordu ama buluşmaları da…