Her gün biraz daha, biraz daha büyüyorum. Ve bunu yaşarken kimse bana büyümek ister misin diye sormuyor. Çocukken pembe pencerelerim vardı dışarıyı izlediğim. Bembeyaz bulutlar görürdüm ve gecelerimi sadece mutlu sonla biten masallar süslerdi. Oyuncak bebeğimin sesinden rahatsiz olur kulaklarımı tıkardım ya da hoşuma gitmeyen bir şey olduğunda yüzümü ekşitirdim. Büyüdükçe karardı hayat, karardı rüyalarım. Kaybettiklerimi sordum hayata, gıkını bile çıkarmadı. Oysa düş dedi düştük, kalk dedi kalktık. Acı almadan büyüyemezsin dedi eyvallah dedik. Küçükken ninniler eşliğinde uyuya kalırken şimdi yalanlar eşliğinde uyuyoruz işte daha ne kadar büyüyeceğiz ki? Söyle hayat nerde benim kaybolan bebeğimin çığlıkları?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder