Ne güzel olurdu şimdi seninle istiklal, kız kulesi... Güzel olurdu herhalde; bilmem çünkü ben istiklali, kız kulesini. Kahverengi gözlerinden içsem orada ve kırk yıl hatırı olsa. Sadece hatırı olsun diye baksam mesela o gözlerine. Zamana inat gülsek, yaşasak... Uyumasak mesela hiç, uyuyarak zaman kaybı yaşamasak. Üşüsem mesela İstanbul sokaklarında. Kat kat giyinmeme rağmen üşüyorum ve sonra anlıyorum, üşümemin kışla falan alakası yok; sen yoksun ondan böyle titremem. Ondan soğuk geliyor İstanbul bana böyle. Yürürken sahilden bir dilek tavşanı görsek seninle. Eskiden ne çoktu, her yerde olurdu dilek tavşanları. Yanaşır tavşanları sever giderdik :) Eskiden ne güzeldik demi bizde? Lisede perdelerin arkasından takip ederdik birbirimizi, karşı karşıya gelince bakmaya utanır yolumuzu değiştirirdik. Herkesin var demi eskileri, eskiden güzel olan ama şimdi boyut değiştiren mutlulukları? Evet boyut değiştiren mutluluklar, boyut değiştiren sevdalar gibi gibi sayabilirim daha bir sürü şey aslında. İlerleyen zamana karşı koyan bir tarafımızda var, ilerleyen zamana yenik düşen tarafımızda. Ve bizimki öyle bir yaşamak ki bir günlük zaman dilimine bile biraz üzüntü, biraz mutluluk, biraz aşk, biraz gözyaşı ekleyebiliyoruz. Geçen zamandan elbise yapıyoruz yani kendimize. Uzak sevdalar gibi yani; arada ki mesafeden şık bir elbise yapmak gibi. Mesafen ne kadar uzaksa o kadar zor bitecektir dikimi ve o kadar zaman alacaktır giymesi. Olsun ana sorun bu değil aslında, giydiğinde yakıştıysa sana mesafe üstünde eskisin geçen zaman...
Daha çok şey yazmak ister aslında parmaklarım. Ama eğer tüm yazacaklarımı tek bir seferde yazarsam boş olur diğer yazılarım. Ve okurken öyle boş gözle gözle bakmanızı istemem bana.
Neyse uzun lafın kısası BİR KAHVENİN KIRK YIL HATIRI VARMIŞ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder