Sonsuza Dek Mutlu Yaşadılar

Bu zamana kadar hayatı hep ters gitmiştir bazı insanların. Düzgün giden şeyler olduğunda bile kaptırmazlar kendilerini çünkü kısa süreceğini bilirler. İsyan halindedirler çoğu zaman ve çok kez unuturlar aslında bir çok insandan daha iyi durumda olduklarını. Ama kendi hayat şartlarında en kötü durumda olduklarından şükür edecek durumda bile değillerdir.

Benimde hayatım hep yokuş yukarı. Ne acılar, ne zorluklar yaşadım ve hatta yaşıyorum. Uykunun dindiremediği acı yokmuş gibi uykuya kaçıyorum hep bu yüzden. Bu yanlış, doğru geldiği sürece kaybetmeye devam edeceğim belkide. Herşey yolundaymış gibi davrandıkçada ters tepiyor hayat. Bazen gerçekleri öldürüp hayalleri sağ bırakmak lazım diye düşünüyorum. Ama düşündükleri ile yaşadıkları bir olmuyor insanların.

Öyle zamanlar geliyor ki hayatımızın artık düze çıkmayacağına iyiden iyiye alışmaya başlıyoruz. En kötüsüde belki kötüye öyle güzel alışıyoruz ki iyileri göremiyoruz bile. Siz hiç hayallerinizden sıfır aldınız mı mesela? Böyle darmadağın olmak gibi bir şey, paramparça olmak falan işte. Hep yokuş hep yokuş kısacası...

Yazmaktan uzaklaştığımı düşünüyorum bazen, yazacak cümlelerim tükense mesela diyorum. Yok yok bu resmen içimdeki kişiyi kaybetmekle eş anlamda. Bir tek iyi giden şey yazı yazmak sanırım. Ben böyle anlatıyorum, dertlerimi yazıyorum falan sıkıyorum belkide sizi. Ama bu farklı bir terapi benim için. Yazacaklarım asla bitmeyecek...

Ben hayatı es geçmiyorum, yokuş yukarı çıkarken bile... Bazen hani böyle dinlerken acı veren şarkılar vardır ama biri kapatmaya kalkarsa “dur kapatma sonuna kadar çalsın” deriz. Hayata bir de bu gözle bakın... Büyüdük, büyüdükçe okuduğumuz kitaplar değişti. Kitapların türü değişti, sayfa sayısı arttı. Ama tek bir şey hiç değişmedi. Hiçbiri “sonsuza dek mutlu yaşadılar” cümlesi ile bitmedi... Masallar bile bu gerçekle süslü iken bizim hep mutlu olmamız epeyce lükse kaçardı sanırım...

Kendinize iyi davranın, mutlu kalın...