Hunili Güzel

Bazen duygularını anlatacak kelimeler bulamaz insan. Yada hangisini anlatacağını bilemez. Kalp kırgınlıklarını mı? Özlemlerini mi? Keşkelerini mi? İyikilerini mi? Sitemlerini mi? Vesaire vesaire... Yani aslında anlatacak çok şey vardır. Şimdi yeni başlangıçlar var hayatımda. Okul bitti, aile yanına dönüş yapıldı, iş arayışları başladı, sorumluluklar arttı, evlilik planları yapılmaya başlandı... Hangisini toparlarım diye düşünürken buluyorum çoğu zaman kendimi. Belkide akışına bırakmak lazım bilmiyorum ama yapamıyorum.

Tereddüt etmeye başladığım zaman bacaklarımda beni taşımaktan vazgeçiyor gibi adeta. Bu aralar tam bir küçük emrah gibiyim tasvir edilecek olursa. Çatık kaşlar, heran ağlamaya başlayacak gibi duran sulu sulu gözler, büzük dudaklar... Küçük kız kocaman olmuş meğer bunu şimdi daha net görüyorum. Bir varmış bir yokmuşlar ne de güzel dinlenirmiş küçükken, ne de güzel kandırılırmışız meğer. Oysa hayat bildiğin siyah.! Renkleri bulmak sana kalmış. Belki toz pembesini bulursun, belki beyazı, belki siyahın içinde kaybolursun... Şimdi şimdi başlıyorum ben neler yaşadım diye hayatımı izlemeye. Yüzümdeki sivilce lekeleri, kollarımdaki yara izleri hepsi farklı farklı an’ları hatırlatıyor bana. Resimler tek tek canlanıp oynuyor gözümün önünde. Bir aile fotoğrafım var mesela eskilerden kalan 4 kişilik. Sanırım 4 kişilik bir aile fotoğrafına sahip olmayalı seneler oldu...  Fotoğraflarımdan insanların eksildiğini gördükçe plan yapmaktan vazgeçtim. Hayal kurmayı bile erteledim kendime. Yapılması gereken çok şey vardı çünkü onlardan önce. İlk önce Selda kendini toplarlayacak, kendine vakit ayıracak, beynini boşaltacak, vizesiz finalsiz bir hayata uyum sağlamaya çalışacak =)

Bir masal yazılacak olsaydı benim hayatımla ilgili, masalın adı ne olurdu bilmiyorum ama herhalde beni canlandıran masal kahramanının adı Hunili Güzel olurdu. Yani masalın özeti “delidir ne yapsa yeridir”. =))

 Hadi ben kaçtım... Güneşiniz parlak, yazınız sıcak, gülüşünüz içten olsun. He birde gözünüz kulağınız bende olsun ;)