Bir çocuk düşünün, kendi rengini
keşfetmiş özgür bir çocuk. Özgür derken tabi sınırsızlıktan bahsetmiyorum. Sınırlar
içerisinde özgür olandan yani. Sadece gökkuşağının sekizinci rengini bulan
çocuktan bahsediyorum. Bir renk ile mutlu olabilenden…
Ben hiç sekizinci rengi bulamadım…
Küçük mutluluklarım vardı elbet ama hiç özgür olamadım. Kendi sınırlarımı hep
kendim çizdim, sildim baştan çizdim ama o sınırlar içerisinde kendime hiç özgür
olma şansı vermedim. Bunları düşünüp dururken hep zamanın akıp gittiğini de hiç
farketmedim.
O kaçıp giden zaman unutulup gidecek
değil ya. Bulamadığım o rengin pişmanlığı yüreğimde olacak hep. Bir rengin dokusunda
mutluluk aramak var ya, bu hep böyle gitmez…
renginizi bulmanız ve mutlu olmanız dileği ile...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder