Neden sustu bütün şarkılar? Şimdi
tek bir cümle yok hissettiklerimi anlatacak. Ya melodiler benimle ya da satır
araları. Hep arada çünkü yaşadıklarım. Ne tam olarak bir kitap ne tam bir beste…
Oysa hayat hep güzel, eylül hep güzel… Nedendir bilmem eylülde yaşarım hep. Sararmış
yapraklar, parkta tek başına duran bir bank… Üstünde oturan yoktur kesin ya da
çok nadir rastlarsınız. O havada kimin derdi, tek başına oturmak için oraya
götürecek kadar içli ki… Bense her yerin bina olduğu bir ilde, sararmış
yaprakların arasında yalnız kalmış bir bank arayan oldum. Yoktu! Olmayacaktı
da! Ya çok kalabalıktı parklar ya karanlık ama yalnız değildi.
Bu kadar zaman oldu yazmayalı. Neydi
kalemimi susturan? Cevapsız kalmış kocaman bir soru şimdi bu. İşte şimdi
kelimelerim saklandı, gizlice buluştu ücra köşelerde. Yoktu çünkü bir bank,
yoktu artık eylül. Saklanmaları gerekiyordu ama buluşmaları da…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder