Yıllar, alıştırdı sadece… Acılara, hüzünlere, gözyaşlarına. Daha güçlü artık bu kadın içindeki yalnızlıkla… Ölüm herkes için eşitken yaşamak neden değil?
Ne dünümde kalan mutlu bir anım var sanki ne de yarına dair
umudum. Neden insanlar birbirine ya hep eksik ya da hep fazla? Olanı da
olmayanı da kabullenmek neden bu kadar zor? Hani hayırlısını yaradan bilirdi, şimdi
neye bu isyan? Yüceltmeyeceksin kimseyi. Neyse o kadar davranacaksın. Yücelttikçe
beğenmez olur karşındaki seni.
Artık insanlar birlikte yürümesin diye dar yapılıyor
kaldırımlar. Bizde bu oyuna yenik düştük. Dar kaldırımlarda sen önden
ilerlerken ben arkada kaldım. Aslında geniş olsaydı da fark etmezdi
kaldırımlar, dar kafalıydı çünkü insanlar…
Sözüm o ki, ne zaman derler ki sevmek ayıp değil işte belki
o zaman yürekler buluşur….
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder