Nasıl Bir Aşk Senin Ki?

Keşke konuşmak için onunda harfleri olsaydı. Keşke oda diyebilseydi ‘’ben yapmadım’’ ‘’beni affet’’. Keşke sevgimizin kıyemetini bilmeyen birinin gözüne bakıp bizi sevip sevmediğini anlamaya çalışmaktansa bizi karşılıksız seven ‘’o’’nun gözlerine baksak ve anlasak bizi ne kadar sevdiğini, tek bir okşanmaya bütün kalbini vereceğini.

Bakma bana öle masum masum ben dayanamam ki sana. Sana el uzatanlara o kadar laf söylerken sesim duyulmuyor diye bakma bana. Ye işte verdiğim şu yemeği elimden gelen sadece bu sana, bakma öyle bana. Sevsem seni, öpsem öpsem hatta içime soksam biraz olsun gülümser misin bana? Ben hakkımı arayamıyorum diye ezilmek, hırpalanmak kaderim mi diye haykırmak istiyorsun demi? Evet madem bunu anlıyorsun benim yerime sen haykır diyorsun, onuda anlıyorum. Anlıyoruz üstelik emin ol, yani tek ben değil çok kişi anlıyor. Susmuyoruzda aslında ama dinlenmiyoruz tek sorun bu. Hani sen öyle çaresizce bekliyorsun ya bizde öyle bekliyoruz işte.

Ne tatlı gözlerin var, yumuşacık patilerin, yumuşacık göbüşün var. Beni özlediğini o kuyruk sallamandan anlıyorum ya işte o zaman dünyalar benim oluyor. Böyle atlıyorsun ya üzerime üzerime, sonra canımı yakıyorsun istemeden ve ben ofluyorum ya sende öle oturup yüzüme bakıyorsun işte o an gidiyor bütün acım. ‘’istemeyerek oldu ben sadece sarılmak istemiştim’’ der gibi gözlerime bakıyorsun ya ‘’olsun geçti bile’’ diyesim geliyor benimde sana hatta ‘’acımadı ki’’ diye yalan söylemek. Ben seni emin ol çok iyi anlıyorum ve seninde beni anladığını çok iyi biliyorum.

Havaların Suçu Ne?

Yağmurlu bir gün bugün ama onca şeye rağmen güzel sokaklar,insanlar. Ramazana rağmen insanlar caddeleri yine yalnız bırakmıyor. Herkesin içini azda olsa sıkar herhalde böyle havalar. Benim çoğu zaman evime kapanasım, kahvemi alıp kitap okuyasım gelir böyle havalarda. Eeee git otur o zaman demeyin tabi çalışmak başka bir şey.  Böyle havalarda mutlu olmakta zor ya. Eee mutluluk tek başınada olmuyo zaten. Madem mutlu olamıyorum o zaman elimden geldiğince beni üzecek şeylerden de uzak durmaya çalışıyorum. Aman neyse ne saçmalıyorum işte böyle canım sıkılınca.

Aşık olmayı özledim. Deli gibi heycanlanmayı, yerli yersiz karın ağrılarımı özledim. Durduk yere hediyeler almayı hatta oturup günlerce kendim hediyeler yapmayı özledim. İşte bunlar hep böyle havaların marifeti. Ben ne güzel günlerdir işimle gücümle meşgüldüm niye depresif bi moda girdim bilmiyorum. Neyse bu yazıyı uzatmıycam en iyisi bu.

                                                                                   BUGÜN HERKES İÇİN GÜZEL OLSUN ;)

Susma Hayat

Her gün biraz daha, biraz daha büyüyorum. Ve bunu yaşarken kimse bana büyümek ister misin diye sormuyor. Çocukken pembe pencerelerim vardı dışarıyı izlediğim. Bembeyaz bulutlar görürdüm ve gecelerimi sadece mutlu sonla biten masallar süslerdi. Oyuncak bebeğimin sesinden rahatsiz olur kulaklarımı tıkardım ya da hoşuma gitmeyen bir şey olduğunda yüzümü ekşitirdim. Büyüdükçe karardı hayat, karardı rüyalarım. Kaybettiklerimi sordum hayata, gıkını bile çıkarmadı. Oysa düş dedi düştük, kalk dedi kalktık. Acı almadan büyüyemezsin dedi eyvallah dedik. Küçükken ninniler eşliğinde uyuya kalırken şimdi yalanlar eşliğinde uyuyoruz işte daha ne kadar büyüyeceğiz ki? Söyle hayat nerde benim kaybolan bebeğimin çığlıkları?

En Başında Demiştim

Sevdim bende... Şimdi hangi cümle var sırada demeden, hangi doğruyu söylesem diye düşünmeden, burada virgül mü kullanılır diye bakmadan, tüm kuralları yıkarcasına sevdim. Ağızdan çıkan hiçbir kelimenin sözünü kesmedim, dinledim sadece. Saniyelerle yarıştı harfler biran önce bir araya gelmek için. Ve sonra destansı aşk hikayeleri çıktı ortaya. Ardından bu aşk hikayelerini okuyan herkes masallarda ki bu aşkı bulmak için yollara düştü. Tıpkı ben gibi... Sonra kapanan yaralarım kanamaya başladı, canım yanmaya başladı. Oysa en başında istemiştim, acı’sız olsun diye ama anladım ki aşkın hamurunda acı varmış. Koşar adımla ecza dolabımın yanına gittim belki yaralarım için bir şey bulurum düşüncesiyle. Ve bulduğum tek şey doplata tek başına duran bir saatti. Sonra acaba bunu niye buraya koydum diye düşünürken hatırladım. Zaman her şeyin ilacı değil mi?

Herkes Gibi

Kardeşim dersin yabancın olur, herşeyim dersin hiçin olur, sevgilim dersin başkasının olur. Kendinden başka kim var ki yanında!
Bir sevda olmalı; şimdiye kadar ki söylenen hiç bir sevgi kelimesi ile anlatılamayan. Bir sevda olmalı; seni seviyorumdan daha farklı olmalı taşıdığı anlam. Başka bir dili olmalı yani bizim aşkımızın... Biliyorum söylenmiş kelimeleri söylemek zorunda kalacağız en sonunda, ama biz farklı söyleyelim. Herkes akşamı romantik belirlemiş, biz seninle gündüzü romantik yapalım. Herkesin bir şarkısı vardır ya duyunca bu bizim şarkımız der, bizim çizgi film karakterimiz olsun bizde onu gördükçe bu bizim çizgi karakterimiz diyelim. Olmaz mı? Niye bizde bizden öncekilerin izinden gidiyoruz ki? Farklı olabiliriz çünkü farklı bir sevdamız var. Ben sana seni seviyorum diyemem ki. Bunu seni seven herkes söylüyor zaten.


Ama ben seni herkes gibi sevmiyorum ki...

Biri Mutsuzluk Mu Dedi?

Güzel bir güne başladık bugün. Güneş hiç utanmadan tüm çıplaklığı ile karşımda. Bense onun tam tersi tabularımla baş başa. Her gün onlarca yazı takip ediyorum internet üzerinden. Kimisini itina ile okurken kimisini gözümle süzüp geçiyorum işte. Derken bugün bir yazıya denk geldim. Polyanna’dan bahsetmiş biraz. Biri bana acilen polyanna olmasını öğretsin... Nasıl bir şey bu felsefe ya? Kendimizi kandırıyoruz yani.

 Eve hırsız girdi, ahh ne mutlu iyi ki o sırada ben evde değildim!

Annem bilmediğimiz birinden hamile. Ohh ne mutlu bir kardeşim olacak!

Sınıfta kaldım. Olsun bu sefer dersleri daya iyi öğrenme fırsatım olacak!

Bu nasıl bir kandırmaca ya? Buysa mutluluk veren, biri bana gerçekten bu felsefenin uygulanışını öğretsin.

            Hem düşünüyorum da, mutluluk varılacak bir nokta ya da durak olamaz ya. Mutluluk bir yaşam tarzı olmalı bence ve mutsuzda olmalıyız ki mutlu günlerin kıymeti anlaşılsın. Şuan resmen polyanna olan biri ile oturup tartışmak istiyorum. Mutsuzluklarına dön bir bak demek istiyorum, acıların seni olgunlaştırmadı mı demek istiyorum. Ama bi dakika ya, şimdi bende polyanna oldum sanırım J Yani aslında şöyle demiş oluyorum o zaman; iyi ki bu acıları, mutsuzlukları yaşadım bak ne kadar çok şey öğrendim. Evet ya tamam oluyor sanırım J Hiçte zor değilmiş aslında. Ve bir şey itiraf edeyim mi, şuan gerçekten kendimi on dakika öncesine göre daha mutlu hissediyorum. Ve şunu biliyorum mutluluk paylaştıkça çoğalır. Öyleyse sizde gidin ve mutluluğunuzu paylaşın. Bir şeyleri paylaşmak o kadar basit ki aslında. Örneğin: karşınıza birini alın ve gözlerine bakın. Ona deyin ki hiç gülmeyeceksin. Sonra siz karşısında gözlerine bakarak gülün. Mutluluk pozları verin, bir nevi karşınızda ki kişinin gözlerinin bir fotoğraf makinesinin merceği olduğunu düşünün ve GÜLÜMSEYİN. Bakalım karşınızda ki kişi ne kadar süre gülümsemeden bakabilecek, ne kadar süre sizin mutluluğunuza ortak olmadan durabilecek.

            Dedim ya, bugün güzel bir gün. Bugün mutsuzluğun sözlükteki anlamını değiştiriyoruz. Artık mutsuzluk bile bize mutluluğu anlatıyor ;)

DÜŞLERİMİZE YAĞMUR YAĞDI

            Epeyce zaman oldu yazmayalı... Ne yazmalıyım ki şimdi ben? Nerden başlamalıyım yani? Aslında fazlada değişen bir şey yok hayatımda. Hüzün, keder aynı şeyler. Yarım kalmış düşler ve yarım kalmış cümleler, tamamlanacağı günü bekler...O gün gelir mi, gelmez mi meçhul tabi. Hangi yarım kalan sevda tamamlanmış ki? Zaman mıydı istediğin? Oldu işte, bu da oldu her istediğin gibi. Zaman neleri aldı götürdü kim bilir hem senden hem benden. Dile dökülmez ya gerçekler yine kaldı içimizde bu yüzden. Sus! Çünkü susmak sana daha çok yakışıyor...

           Havalar ısındı bu aralar bende çıkardım üstümde ki hasret paltosunu. Daha çıplağım şimdi, hayata karşı daha savunmasız belki de. Bekleyişin öyküsü için bu sefer yazdıklarım. Anlamayacaksın epeyce bir müddet ama sonra hak vereceksin sende bana. Her gün bir parça attım içimden sana dair. Git dedin ya sen bana, gitmeye çalışmalarım bunlarda işte. Kızma seni terk edişime çünkü sendin bensiz bir hayat isteyen sevgili... Ne diyor Candan Erçetin şarkısında: 

     
                   Mademki benli hayat sana kafes kadar dar
                      Uzaklaş ellerimden uçabildiğin kadar
                          Hadi git benden sana dilediğince izin
                              Öyle bir uzaklaş ki karda kalmasın izin...

       Tıpkı dağların doruklarında zamansızca kalabilmiş kar birikintisi gibi göz alıcı biriydin sen benim için. Ama vuslatın sarhoşluğu uzun sürmedi, düşlerimize yağmur yağdı bizim yar...

DÜN MÜ YARIN MI?

    Niye kopamıyoruz ki geçmişten? Çok mu güzel şeyler hatırlatıyor sanki? Zaman nedir ya? Zaman sadece ilerledikçe bugünün dün olmasını sağlar o kadar.

      Ne tuhaf demi sürekli aynı konular üzerinde dönüp dolaşıyorum. Çok mu şey yaşadı bu kız, yada ne yaşadı bu kadar diye merak ediyorsunuz demi? Ben olsam bende merak ederdim zaten :) Bugün 14 şubattı... SEVGİliler günüydü. Her gün severiz aslında ama bugün sevgimizi dile getirmekten daha az çekiniriz. Hediye seçerken daha dikkatli oluruz en basitinden. Kimi insanlar vardır mesela aklına esen her vakit hediye alabilir zaten. Örneğin ben ;) Herhangi bir gün kendi ellerimle yaptığım hediyeyi verebilirim mesela, bu onun o zaman beklemediği bir şeydir ve özel günlerde aldığı hediyeden daha mutlu eder insanı. Ama ben bugün için dışarı çıkıp hediye bile bakmadım. Gün boyunca sadece zamanın hızlıca geçip bir an önce bugünün dün olmasını istedim. Ama hala olmadı... Hani derler ya yerin seni çektiği kadar ağır, kanatların uçurduğu kadar hafifsin. Ben bugün ağırdım, ama yerin beni çektiği kadar değil aşkın acıyı çektiği kadar.

           Ayrılık sevdaya dahil midir sizce? Değildir bence. Ayrılık varsa aşkta azalmışsındır artık. İkiyken bir olmuşsundur yani... Sadece insan sayısı değil azalan tabi. Sevda da azalır ve sonrasında hissedersin yol ayrımına geldiğini. Tek çoğalan gidilen yoldur yani... Çoğu kez acaba doğru mu gidiyorum diye arkamıza bakarız demi? Şöyle bir çevremize bakarız hatta acaba burası mı diye.

Bu sefer bana ne yol tanıdık ne de etrafımda gördüklerim...

KIRMIZI RENK ZAMAN...

Niye kırmızı demi? Kırmızı değil mi kan, sex'in rengi kırmızı değil mi, yılbaşında uğur getiren renk kırmızı değil mi, kırmızı değil mi aşkı anlatan renk, KIRMIZI... Benim rengim kırmızı, o yüzden zamanda kırmızı olsun istiyorum. Üzüntümüde kırmızı anlatsın, sevincimide.
İçime aksın gözyaşlarım bu sefer. Acıtmasın görenlerin kalbini. Masamız kurulsun yine. Huzurdan olsun masa örtümüz, tabaklarımız geçen yıllardan olsun, kadehlerimiz acılarımızdan olsun, içkimiz aşkımızdan olsun. Verin bir kadeh bana, acı içinde aşk içmek istiyorum ben. Bir kadeh daha verin; sonra güzel dünya bana, mutluyum, huzurluyum, gülüyorum. Evet evet böyle çok güzel, bir kadeh daha o zaman! İşte artık güzel değil dünya, o son kadeh içilmeyecekti. Tadında kalacaktı aşkta, acıda. Şimdi yorgunum, başım dönüyor, midem bulanıyor. Neyi fazla içtim ben? Ney dokundu bana? Neyin kiri bulaştı elime?
Ve işte yeni bir gün. Baş ağrısı ile başlarsın güne, o son kadehin yüzünden. Neyi umursamak istersen onu umursarsın bugün, neyi hatırlamak istersen onu hatırlarsın düne dair. Pişmanlıklar, keşkeler alır gider mi peşini, yoksa ''iyi ki''ler mi yazarsın defterine bu kez?
Düşündük demi şimdi acabalarımızı, keşkelerimizi, iyikilerimizi... Hangileri daha çok peki? Ne çok soru soruyorum demi? Merak ediyorum sadece kimler benimle aynı şeyleri yaşıyor. Ben böyle içimi döküyorum ya, acaba kimler susmak zorunda kalıyor, kimlerin gözyaşı ne renk akıyor? Merak ediyorum işte sadece o kadar...
Neyse şimdilikte yazacaklarım bu kadar sanırım. Zaman akıp geçiyor tutmak elimizde değil. Neler neler istesekte zamandan gerçekleşmesi yine zaman alacak...


UMARIM BİR GÜN ZAMAN KIRMIZI OLUR.. AŞKI ANLATAN KIRMIZI TABİKİ...

Gözlerindeki Kahvenin Kırk Yıl Hatırı Varmış...

            Ne güzel olurdu şimdi seninle istiklal, kız kulesi... Güzel olurdu herhalde; bilmem çünkü ben istiklali, kız kulesini. Kahverengi gözlerinden içsem orada ve kırk yıl hatırı olsa. Sadece hatırı olsun diye baksam mesela o gözlerine. Zamana inat gülsek, yaşasak... Uyumasak mesela hiç, uyuyarak zaman kaybı yaşamasak. Üşüsem mesela İstanbul sokaklarında. Kat kat giyinmeme rağmen üşüyorum ve sonra anlıyorum, üşümemin kışla falan alakası yok; sen yoksun ondan böyle titremem. Ondan soğuk geliyor İstanbul bana böyle. Yürürken sahilden  bir dilek tavşanı görsek seninle. Eskiden ne çoktu, her yerde olurdu dilek tavşanları. Yanaşır tavşanları sever giderdik :)

            Eskiden ne güzeldik demi bizde? Lisede perdelerin arkasından takip ederdik birbirimizi, karşı karşıya gelince bakmaya utanır yolumuzu değiştirirdik. Herkesin var demi eskileri, eskiden güzel olan ama şimdi boyut değiştiren mutlulukları? Evet boyut değiştiren mutluluklar, boyut değiştiren sevdalar gibi gibi sayabilirim daha bir sürü şey aslında. İlerleyen zamana karşı koyan bir tarafımızda var, ilerleyen zamana yenik düşen tarafımızda. Ve bizimki öyle bir yaşamak ki bir günlük zaman dilimine bile biraz üzüntü, biraz mutluluk, biraz aşk, biraz gözyaşı ekleyebiliyoruz. Geçen zamandan elbise yapıyoruz yani kendimize. Uzak sevdalar gibi yani; arada ki mesafeden şık bir elbise yapmak gibi. Mesafen ne kadar uzaksa o kadar zor bitecektir dikimi ve o kadar zaman alacaktır giymesi. Olsun ana sorun bu değil aslında, giydiğinde yakıştıysa sana mesafe üstünde eskisin geçen zaman...

            Daha çok şey yazmak ister aslında parmaklarım. Ama eğer tüm yazacaklarımı tek bir seferde yazarsam boş olur diğer yazılarım. Ve okurken öyle boş gözle gözle bakmanızı istemem bana.

        

           Neyse uzun lafın kısası BİR KAHVENİN KIRK YIL HATIRI VARMIŞ...

Yarım Ekmek Arası AŞK...

            Aşk nedir diye sormuş olsalar kimse tam tarif edemez demi? Yada varsa sevdiği aşk o'dur onun için. Ya yoksa... Mutlu olabilmek güsel şeymiş aslında. Yada mutlu maskesini takmak kolay geliyor bize. Hangimizin her an'ı çok mutlu geçiyor ki. Yabancı bir insanım çoğu zaman kendime, ya sen hep sen misin kendine? Yok mu taktığın farklı maskeler? Ne kadar zor bu sorulara cevap vermek. Çünkü cevap verdiğin zaman gerçekle yüzleşmiş olursun ve acıtır çoğu zaman gerçek canını.

            Her gün her gün birşeyler yazacak değilim elbet ama satırlar dilimin ucunda toplanınca da yazmadan  edemiyorum işte. Hep merak ettiğim bir şey vardı. Şarkı yazanlar nasıl o sözleri yazıyor acaba diye. Tek kaçışlarımız değil mi şarkılar. Herkesin kendini bulduğu bir şarkı yok mu? Ağlamak için hele ki birebir değil mi? Ne çok severiz bu bizim şarkımız işte demeyi. Duyunca da bir yerde gerine gerine  ''bu bizim şarkımız'' deriz. Ya şarkısı olmayanlar... İşte tüm hüzünlü şarkılarda onlarındır aslında. Ona göre güzel ve anlamlı gelen her şarkı onların şarkısı olmaya adaydır. Hatta müziğe ilgisi olanlar kendi şarkılarını kendisi yazmaya çalışırlar. Keşke öyle bir yeteneğim olsa ve bu bizim şarkımız dediğimde kimseyle pişti olmasam...

           Son olarak bir şiir paylaşmak istiyorum. Bu sabah face'e baktığımda okuduğum ve işte bu dediğim bir şiir. Ceyhun Yılmaz'a ait :

Bende Gelsem Sevgilim Beraber Terk Etsek Beni?

İstanbul dokuz renk bu gece
Ve hepsi siyahın üstünde.
Uyuduklarım geliyor aklıma.
Bir gün uyanmadığımı düşündükçe.
Utanıyorum esnemelerimden.
Ayrı kaldığımız her gün.
Tek Düşündüğüm....
Acaba sorar mı biri seni.
Gitti diyemem ki...
Sen niye gitmedin diyene
Hala cevabım zor.
BENDE GELSEM SEVGİLİM?
BERABER TERK ETSEK BENİ?... 

         

BEN YARIM EKMEK ARASI AŞK ALAYIM; BOL ACILI OLSUN... Yanında da bir büyük olsun...

BİLMEM Kİ...

            Aslında ilk açılışta ne yazılır ne yazılması gerekir hiç bilmem. Pekte benim işim değil aslında. Neyse biraz bir şeylerden bahsetmek gerek sanırım :) Zamanın nasıl geçtiğinden bahsedeyim mesela. Amaaaaan durdumda bahsedecek bu konuyu mu buldum bende ya :) Boşverelim zamanı geçiyo işte. Hızlı yada yavaş ömrümüzden alıyo mu, alıyo... Bir abim var öz gibi sevdiğim bir gün bir şey okutmuştu bana; ''sigara insanı yavaş yavaş öldürüyormuş'' diye ama altınada yazmışlar ''bizimde acelemiz yok zaten.'' Ne kadar da hoşuma gitmişti. 

            Hayatımız hep aynı maratonla geçmiyor mu? Dünün derdiyle bugünümüzü ve yine gelecek kaygımızla bugünümüzü yaşayamıyoruz. Bugün hep kaybolan zaman yani. Ve bu zamanın içince öyle insanlar var ki... Kimileri büyümek için büyük görünmek için, kimileri ise küçük olmak için küçük görünmek için uğraşıyor. Bazılarmız var ki onlarda başı iki elinin arasında ''keşkelerini'' düşünüyor. Benimde zamana yenilen umutlarım, hayallerim var. Neyse bu konuya girersem bu yazının sonu gelmez. :) :) 

           Tatilde bitiyo zaten :) yeniden okul, ders, sınav.... Tek özlediğim evim tabiki. Öğrenci evi tabikiiiii :) Of of orada bile dünya anım var ne olacak bu işin sonu. Bu hayat dram filmi çekmekten niye vazgeçmiyo. Film demişken AŞK TESADÜFLERİ SEVER filmine en kısa zamanda gitmek istiyorum. 14 şubatta dayandı kapımıza zaten :) Ne yapsak ne etsek acaba. Masraftan başka bişi değil ya boş günler işte :p Demeyi isterdim ki; sizin saçmala deyişlerinizi duydum ve vazgeçtim :) Tabi yalnız olanlar onaylar bunu nasıl olsa kader ortağı oldum onlarla... Sevdiğim yok değil var ama yanımda değil... Neyse ilk yazım fazla uzatmıyım burada bitireyim artık...

bu arada BENDE TESADÜFLERİ SEVERİM ;)