Aynı gökyüzünde ayrıydı
güneşin... Sadece güneşimiz miydi ayrı olan? Mutluluklarımız, gözyaşlarımız,
hayallerimiz bile ayrıydı bence.
Çoğalan seslerim var yine bu
aralar. Susmaktan arda kalanlar olsa gerek. Korkularıma sahip çıktığım gibi,
umutlarımada sahip çıkıyorum şimdilerde. Kayıp giden yıldızlarım canımı yakar
oldu çünkü. Gökyüzümde karanlıktan başka bir şey göremez oldum. Yakamozum bile
kaybolmuş...
O kadar uzun süredir yalnızlıkla
aynı yatağı paylaşıyorum ki, artık küçük yalnızlıklara gebeyim. Dilim, ellerim,
yüreğim o kadar alışmış ki mutsuz, umutsuz ve yalnız olmaya yabancı değiliz
birbirimize.
Kendi kendine soruyor insanlar
aşk niye var? Sahi ya aşk gerçekten niye var? Aşk deyince aklınıza kaç kişi
birden geliyor? Peki ya sevgi niye var? Sevgi deyince aklınıza kaç kişi
geliyor? Hatırlanmayan anılar can yakar bazen, sebepsizce ve anlamsızca hemde. Aşk
ve sevgi üzerine yaşanılan ve unutulmaya çalışan her an’da can yakar. Ama bence
asıl can yakan tek taraflı unutulan anılardır. Aşk gerçekten bir alışkanlık
belkide, belkide gerçekten siz haklısınız...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder