Mutlu Olmak Yüz Kızartıcı Bir Duygu Değil

Bazen her “an” ölümsüzleştirilmek ister. Sen an’ı yakalarsın ama baktığın zaman öncesi ve sonrası kafanda canlanır her zaman. Herkesin hatırlamak istediği anlar vardır, ya da unutmak istediği anlar tabi. Hayatta ayrıntıları yakalamak çok zordur ama tarifsizdir onun mutluluğuda. Belki bir çocuğun şeker yerken ki yüzündeki tebessüm, belki yuvasına yemek taşıyan karınca...

Hayatın bize sunduğu sayılı canlarımız yok. Her gün yitirdiğimiz bu can kırıkları bir “game over” cümlesinden sonra tekrar baştan başlamayacak malesef. Kırılan canlar geride kaldı yapacak pek bir şey yok. Ama ya bundan sonrası? Bu yüzden ki gözünüzün gönlünüzün gördüğü her karenin kıymetini bilin derim. Çünkü aynı kareler tekrar tekrar yaşanmayacak. Benzeri yaşansada aynı tadı vermeyecek. Yerli yerinde olan endişeler, korkular bile çoğu zaman güzeldir. Çünkü belki bir süre sonra endişe duyduğun o insanlar hayatında olmayabilirler. Korkunun bile tadını çıkarın yani. ;)

Bugün hayata pozitif bakmanın tadını yaşıyorum. Yakaladığım an’ları gözden geçirip gönlümü hoş tutmaya çalışıyorum. Çokta zor değilmiş küçük mutluluklar yakalamak. Sadece farkettim ki hayatımda kendime epeyce az yer ayırıyorum. Elimde makine ile sokaklara düştüm ve başkalarının mutluluklarının şahidi olmak istedim. Öyle güzeldi ki o yüzler, onlar zaten utanmadan mutlu olanlardı. Evet yanlış okumadın “utanmadan mutlu olanlar” dedim. Hangimiz kahkalarımızı bastırmadan gülüyoruz? Niye bir ağır olma havası var hepimizde? Toplumda yeri olan insan modeli bu mu? Bundan mı etkileniyoruz? O zaman ne anlamı kaldı farklı olmanın? Herkesin yapılacaklar listesi aynı mı? Bırakın bu saçmalıkları. Ağır olanların geldiği bir yer yok. Onlar hala mutsuz... Oysa hayatı dilediği gibi yaşayanlar dilediklerinden daha mutlu. Peki bir bak kendine ne eksiğin var? Hiç bir eksiğim yok deme, tek eksiğin cesaret işte. Kaybedecek bir şeyin yok, dişleri olmayan teyzem bile kahkaha atarken sen neyin derdindesin? Utanma gül, güldür... Mutlu olduğun her anı, ister kalem ister objektif ile ölümsüzleştir. Buna değerler unutma. Çünkü o anların içinde sen varsın. Çünkü sen değerlisin... 

                

    UTANMA, MUTLU OLMAK YÜZ KIZARTICI BİR DUYGU DEĞİL...

Az “KEŞKE”li bol “İYİ Kİ”li

Daha kaç yaşındayız deyipte ertelediğimiz o kadar çok şey var ki. Şimdi bakıyorumda ne kadar çok zaman kaybetmişim. Hep böyle değilmiyiz aslında? Daha yaşımız kaç, önümüzde o kadar yıl var, daha çok erken diye diye öyle bir zaman geliyor ki şimdi kiminle helalleşsem diye düşünüyoruz. Kaybetiklerimizi kim verecek bize? Böyle zamana karşı vurdum duymaz yaşarken kime güvendik biz?

Ertelenecek hiç bir duygu, hiç bir eylem olmamalı. Koşmak istiyorsan koş sana dur diyen yok, sevmek istiyorsan sev kalbine hesap soran yok, sarılmak istiyorsan sarıl kolların bağlı değil ama ne istiyorsan yap erteleme sadece... Ertelenmiş duyguların, eylemlerin pişmanlıkları yapılmışlardan daha ağır bence. Yapsaydım acaba ne olacaktı sorusu, keşke demeseydim bak hoşuna gitmedi demekten daha çok kemirir insanı. Yapamadığım, ertelediğim duygularım yok benim. Gitmek istedim gittim, sövmek istedim anasına bacısına kadar sövdüm, koşmak istedim rüzgara meydan okurcasına koştum, sarılmak istedim sanki hiç bırakmayacakmış gibi sarıldım; işte sadece bu yüzden hayattan istediğim herşeyi alıyorum diye düşünüyorum. O kadar şey yaptın hiç mi üzülmedin, hiç mi terslenmedin diyorsanız eğer, evet onlarıda yaşadım. Hiç beklemediğim anda kırıldım, hiç ummadığım şekilde terslendim, kulaklarım hiç unutamayacağı sözlerde duydu ama ben sırf bu duyguları acaba yaşar mıyım diye yapacaklarımdan vazgeçmedim, hayatın hileli duygularına kapılmadım. Evet ben üzüldüm, ben ağladım, ben kırıldım AMA YİNE EN ÇOK BEN GÜLDÜM...

Bu hayat size sunulmuş, senin hayatın sadece SENİN. Bir arkadaşın twitter’ın da okudum “bazı umutlar başka zamanlarındır” diye. İşte böyle bir şey yok sadece siz o umudun gerçek olup olmayacağını öğrenmek için zamanı erteliyorsunuz. Ertelenmişlikler sadece gerçeklerden kaçışlarınızdır.

Az “keşke”li bol “iyi ki”li zamanlar diliyorum. Unutmayın zaman sadece hayatın bir kandırmacası.  Akreple yelkovanın hipnozuna kapılmayın...

Millet Ne Der?

Hayatımızın renklere çoğu zaman ihtiyacı vardır. Hele ki bir bayansanız herkesten daha çok ;) Nasıl renklendirmek istediğinizde tabi ki size kalmış. Mesela ben her gün farklı renk ojeler sürerek hayatımı parmaklarımdan renklendirmeye başlamaya bayılıyorum. Elimin değdiği her şey o zaman daha bir güzel sanki.

Öyle şeyler istiyorum ki bugün. Mesela bir dilek ağacına kırmızı kurdela bağlayıp herkesin sevdiğine kavuşmasını dilemek istiyorum.( tabi sonra bu dileğimin kabul olmasını ) Bir psikoloğa gidip, o meşhur koltuğa uzanıp derdimi anlatmak ve içimde öfke beslediğim insanlara ana avrat sövüp, sonra onları affetmek istiyorum. Manzarası güzel bir yere gidip ucu bucağı olmayan hayaller kurmak istiyorum ama sonra birinin “hadi kalk okula gitmemiz lazım” demesini istemiyorum. Eee Selda hanım bizde çok şey istiyoruz ama istersen gerçeklere dön biraz diyorsunuz demi? İsteyenin bir yüzü vermeyenin iki yüzü diye bir söz var ama sanırım o söz buraya ı-ıh yakışmadı =) Ya ne var ki insan istedikten sonra bir bardak kahveyle bile hayatını renklendirir. Gerçek gerçek dediğimiz şey ne yani? Bir maratonun içinde finish noktasının neresi olduğunu bilmeden koşuyoruz. İyi de niye? Kaçımız kendimize vakit ayırıyoruz bence herkes bu gerçeğe odaklansın...

Neyse renkledirmekte kalmıştık en son =) Kalbinizide renkli tutun her daim. O zaman sevmek daha bir güzel gelecek göreceksiniz. Kalbi renkli tutmak ne demek ama? Sizi rahatsız eden, hayatınıza olumsuzluklar katan, sizi üzen insanlardan kurtulmak demek. Ya sevip mutlu olmak varken niye dert edip üzülmeyi seçiyoruz. Al eline en sevdiğin kupanı, yap içine bir güzel en sevdiğin içecekten ve senden hiç beklemeyen birine bugün nasılsın de, hiç yüzüne bakmadığın o kitabı raftan çıkar ve kafana göre bir sayfa aç oku, bu tarz bana göre değil dediğin o müzikten dinle biraz, evinde ya da odanda sadece bir şeyin yerini değiştir, her sabah baktığın aynaya seni mutlu edecek bir not yaz, hiç sürmem dediğin o kıpkırmızı rujlardan al ve sür, bu nasıl bir renk ya dediğin o ojenin rengini kendi parmaklarında görmeyi dene, en önemlisi belkide sadece bugün tabularını yık ve “millet ne der” diye düşünmeden yaşa ;) 

Hepinize ama hepinize rengarenk günler diliyorum...

İlkbahar Ne Kadar Müsait Aşık Olmak İçin

Eh şimdi baharda geldi tabi durupta hüzünlenecek değiliz. =) Herkesin içi cıvıl cıvılken, gözlere nem koymanın pekte anlamı yok. Güneşin hiç değişmeyen rengi baharda gözümüze gözümüze işler adeta. Oysa bulutlar her zaman maviydi... Canlanan renkler ile bende elimde olmadan rengarenk olmaya başlıyorum. Pembeyi, maviyi, sarıyı, turuncuyu üstümden düşüremiyorum resmen. Üstelik bütün kış siyah ve kahverengi giyinmişken bu değişiklik beni bile şaşırtıyor.

İlkbahar ne kadar musait aşık olmak için değil mi? Oysa kış öyle mi? Elinde kahven, pencere kenarında yapabildiğin tek şey acılarını düşünmektir. Hele bir de yaz gelmeye görsün =) Küçücük sahilde onlarca elele dolaşan çiftler, elalem ne derse desin çok da tın diyerek doya doya öpüşenler ve dahası tabi.

Benim ilkbaharı sevmem ayrı bir olay. Hem ilkbaharda doğmuşum hem de ilkbaharda objektifime düşen kareler çok daha güzel.

Neyse parlayan güneşin ilk yazısını böylece yazmış oldum. Güneşiniz ve sevginiz hiç solmasın, sağlıcakla kalın...

Öyle Bir Zaman Var Ki...

Yine bir sohbet zamanı daha mı desek? Ya da yine bir rahatlama seansı mı desek? Hani dile getirilmekten korkulan bazı gerçekler vardır ya; “ben psikoloğa gidiyorum, ben depresyon ilacı alıyorum, ben uyku ilacı alıyorum” vesaire vesaire işte. Elalem ne der, bana ne gözle bakarlar, bana deli derler mi diye düşünerek kendi içimizde yaşattığımız gerçeklerden bahsediyorum işte.

Öyle zamanlar var ki; biz şuan öyle zamanlarda yaşıyoruz, herkesin psikolojik olarak destek alması gerekiyor. Zamanında psikolog olmak istediğimde bir rehber öğretmenim bana ne sıkıntın var diye sormuştu. İşte ben bana yöneltilen bu sorudan sonra aslında anladım ki, psikolog olmak isteyen herkes aslında kendi derdime çare bulurum umuduyla bu alanı seçiyor. Sonrasında ise insan aslında her derdin dermanının insanın kendisinde olduğunu  ve sadece konuşmanın insanın rahatlattığı kanısına varıyor. Yani aslına bakılırsa herkes konuşma ihtiyacından ötürü bile psikoloğa gidebilir. Herkesin derdi aynı mı? Değil. Peki öyleyse niye hepimiz aynı ilaçları kullanıyoruz? Çünkü hepimizin beynini rahatlatmaya, az da olsa dünyadan uzaklaşmaya ihtiyacı var. Hep bir şey düşünürken başka bir şey gelir aklımıza. Yatağa yattığımızda “ben yarın bankaya para yatıracağım unutmamam lazım” düşüncesiyle başlarız ardından “bankadan sonra ne yapacaktım, o para ne içindi, öğle yemeğini nerede yesem, bugün akşam arkadaşlarımla buluşacağım ne giysem” gibi gibi düşünceler alır başını gider ve hiç kimse çoğu zaman yatar yatmaz uyuyamaz bu yüzden. Bundan ötürü ara sırada olsa, sanırım o ilaçlara hepimizin ihtiyacı oluyor.  

Ama en önemlisi konuşmayı asla unutmamalıyız. İnsanlar dertlerini, sıkıntılarını başkalarına anlatırken bile hatalarının farkına varabiliyor. Yaşarken kendimizi haklı gördüğümüz çok şeyi başkasına anlatırken farklı görürüz.

Dediğim gibi öyle zamanlar var ki biz öyle zamanlarda yaşıyoruz; kelimeleri, cümleleri yanyana getirmekten korkmayın. Siz kendinizi anlatmadan başkasının sizi anlamasını beklemeyin... 

Bol sohbetli, az dertli günler diliyorum ;)

Vesaire

Bazen hayatımızda olduğu için bile mutlu olduğumuz insanlar vardır. İlla iyi anlaşmak zorunda değiliz, ama hayatımızın kıyısında köşesinde onların olduğunu bilmek güzeldir. Bazı insanlar da vardır ki, hayatımızda paylaşmanın ne kadar güzel bir duygu olduğunu bize yansıtırlar. Siz bir gülersiniz onlar size on güler, iyi ki varsın demekten alamazssınız kendinizi. Bunları bize kimse öğretmedi işte. Okulda bize kıymet bilmeyi, sevginin değerini bilmeyi öğretmediler. Ama tecrübeyle sabittir. Bir bebek ağladığında istediği her şeyi elde edebileceğini, ağlayıp istediklerini aldırabildiğini görünce anlıyor ve tecrübeyle sabitliyor bunu kafasında.

Oysa öğrenemediğimiz tek şey, tecrübe ile sabitlenmesine rağmen aynı hataya defalarca düşmemize neden olan tek duygu, sanırım AŞK. Acısını defalarca çekmemize rağmen, kaybettiklerimizin gözümüzün önünde olmasına rağmen, geçen zamanın alıp götürdüklerini bilmemize rağmen nedense bir tek bu hataya defalarca, hemde isteyerek düşüyoruz. Aşk aslında cehennemde yanacağını bile bile günah işlemek gibidir, aşk aslında kaplanın sana saldıracağını bile bile sadece güzel görünüyor diye ona yanaşmaya çalışmaktır, aşk aslında gözyaşlarının akacağını bile bile gülmek ve mutluymuş gibi davranmaktır, aşk aslında çaresiz kalacağına bile bile umudunu yitirmemektir, aşk aslında aşk aslında vesaire işte...

Yani yüzüne bin gülüp bir milyon ağlatan insanlarda var aslında hayatlarımızda, ama dedim ya hayatımın kıyısında bi köşesinde olmaları güzel. Ve son olarak söylüyorum ki;
              AŞK, sevdiğin kadar sevilmek değildir, kalbinde ki heycana sahip çıkmaktır ve kimseye emanet etmemektir. (tecrübeyle sabitlenmiştir ;)

sağlıcakla kalın...

Yürekte Ki Yükler Hiç Bir Zaman Eşit Değil...

Çok merak ediyorum acaba Can Yücel ‘’sevdiğin kadar sevilirsin’’ derken ne içiyordu?, yada ne düşünüyordu? Kim sevdiği kadar sevilmiş ki? Her kimse aşktan bahseden, hep biri daha fazla sevmiyor mu? Hep biri daha fazla taviz vermiyor mu kendinden?  Hep biri, hep biri işte ama hiç bir zaman iki kişi aynı anda değil. Yürekte ki yükler hiç bir zaman eşit değil...

                Her zaman daha çok seven taraf olmak, daha çok taviz veren taraf olmak, hatta bazen karşılıksız sevmek sadece güçlü insanların marifetidir. Çünkü karşılık bekledikçe gücünü kaybeder insan ve anlamını yitirir aşk.

Yalnızlığın anlamı nedir? Yalnızlık bence aşka karşılık alamamaktır. İşte bu yüzden insanların çoğu yalnızlığını paylaşmak istemez bence. Yalnızlığını süsleyecek ruhu kendi içinde hapsetmiştir zaten. Acaba şimdi ne yapıyor? Kimlerle birlikte? Yorgun mu? Sıcak çayını yaptılar mı? Sevdiği müziği çaldılar mı? Ve daha bir sürü şey... Eğer birde saklıysa içinde her şey bu soruların ardı arkası, kurulan hayallerin ucu bucağı gelmez. En çok ne yemeyi sever? Hangi rengi daha çok seviyor? Hangi tür müzik dinler? Çayını kaç şekerli içer? Kitap okur mu? Geceleri sokağa çıkmayı sever mi? En çok hangi arkadaşlarıyla birlikte olmaktan hoşlanır? Hangi takımı tutuyor?  Ve en önemlisi; Tanısa o da beni sever mi?

Neyse işin özü kimse sevdiği kadar sevilmiyor. Hep bir taraf daha eksik, yaşanan mutluluklarda hep bir taraf daha çoşkulu, ayrılırkende hep bir taraf daha çok acı çekiyor bu yüzden...

Dip notlar:
- Aşk: Karşılıklı iki insanın birbirini sevmesi ve mutlu anlar yaşayarak mucizeler yaratması.
- Plotonik Aşk: İnsanın gideceği yeri bilmesi fakat gidememesi.
- Karşılıksız aşk: İnsanın hissettiği sevgiyi kıymetlendirerek sahip çıkan olmamasına rağmen o sevgiyi terketmemesi.

Kahve Molası

Saatler kahveyi gösterdi ve zamanı gelmişti biraz sohbetin, her bir kelime her bir yudumla eşleşmeliydi ve her yudum her dakikayla.
Eeee fazla ara vermemek lazım sohbetlere, sevgilere, hasretlere. Ama baktın özlediğin gibi olmadı ve doyamadın bi daha baktın gördün tek başınasın iki elle tutmuşsun fincanını tek bi noktadasın,korkma bunda da yalnızlığın anlam arayışı vardır. Elin hep iki fincanlık kahve yapmaya yelteniyorsa eğer, inkar etmeyede gerek yok özlemişsin demektir birini. Gözlerin uzaklara dalıyor, elin hafiften tuttuğun fincanın sıcağı ile yanıyorsa, hayallere dalıyorsan birde, fazla uzaklarda arama anılarını elbet bir yerlerde saklı resimler vardır. Geçen zamanı hatırlarsın ama şu unutulmamalıdır ki; zaman denen kavram sadece bugünün dün olmasını sağlar. Zaman değildir can yakan, yaşanan kötü deneyimlerdir aslında ya da bir türlü geçmişten kopamamaktır, geleceğe adapte olamamaktır. Geçtiğimiz yolları ararız hep, mutlu olduğumuz kolları belkide. Bu yüzden uzaklara dalar gözlerimiz hep, bu yüzden aynı sıcaklığı arar ellerimiz, bu yüzden aynı bakışı ister gözlerimiz, aynı sözleri arar kulaklarımız ama dolmaz o boşluk...
Uzun cümleler kuramıyorum bu sefer. Boğazımda aslında tüm yazacaklarım ama kelimelerim gibi gözyaşlarımda boğazımda. Söylenecek fazla bir şey yok aslında, zaten kahvede bitti iyi dileklerimiz ile kapatalım;


''Umarım Hasret Fazla Uzun Sürmez''

Başlık Aranıyor

           Burada kısa yazılar yazmak istemediğim için çok uzun süre ara vermek zorunda kalıyorum çoğu zaman. Ama face'te yazdıklarıma baktımda aslında burada da kısa da olsa bir şeyler paylaşmalıyım. Şimdilik sadece face'te yazdıklarımı sizlerle de paylaşmak istiyorum ;)

müzik ruhun gıdasıdır gerçekten... parça deriz hatta agız alışkanlıgından ama eksik kalan yerimizi tamamlar oysa tamda agzimiza dolandıgı gbi yani eksik kalan parçamızdır her zaman müzik... (28.11.2011)

mevsim normallerinde çıkan güneşin ısıtmaması lazım, o yüzden camdan görünce güneşi aldanıp sokağa dökülmüyorum bu mevsimde ben... görünüşe aldanıp sokağa dökülenleride görünce şaşırıyorum sadece... yazın kar nasıl tutmazsa, kışın güneş o kadar ısıtmaz yani ama insanların 'belki ısıtır' umutları aynen 'belki oda beni sever' cümlesine ne kadar inanıyorlarsa o kadar gerçek... (29.11.2011)

bazen insanlar kendilerine saygısızca davranılmasını hakederler bence... oda aslında saygısızca davranmak değildir anladıkları dilde konuşmaktır... (25.11.2011)

        Evet bunlarda benim nacizane kalemimden dökülenler. Yakın bir zamanda twitter'da yazıklarımıda paylaşacağım. 

Yüreğinizde ki duygu mürekkebi hiç bitmesin, gönül defterinizin son sayfası hiç olmasın, mutlu kalın ;)

 

 

VAKİTLİCE

Ne Pişman Ne Düşman Değilim Kaderime

Yaşananların Sebebini Sende Aramıyorum
Gerçekler  Dışında Herşey Sade
Kalbinde İzdiham Yaratmak İstemiyorum.
Soru Sormadan  Susuyorum
Resimleri Yakıyorum
Adın Kalsın Sadece
Nasıl Olsa Bakmıyorum.

Bir Cümlen Kalmış Aklımda
Dertlerin Ağır Geliyor Artık Bana
Anlatamam Ki Kalbime
Koyup Gittin Beni Yarınlara.
Ağlamaz Şimdi Gözlerim
Doğmayacak Güneşime Sitemlerim
Üstüne Alınma Sen
Patavatsızlığım Derdimden...

Yine dışarda yağmur sesi varda o yüzden duygusala bağladım. Bakmayın siz bana gelirler arada bana böyle. Yine susmayacak kalemim bugün benim bıraksam, ama zamanı değil dert yanmanın. Daha öncelerde karalamış olduğum bir şiiri paylaştım o yüzden. Sanırım fazlasıyla ara verdim yazmaya. Oysa o kadarda çoğalmışken yazacaklarım. Ne tuhaf demi hep başklarının yazdıklarında buluruz kendimizi. ‘’Bu şarkı tam beni anlatıyor, baksana tamda benim demek istediklerimi söylemiş, ay bu film tam benim hayatımı anlatıyor...’’  Çok tanıdık cümleler demi? En az bir kere kesin kullanmışızdır bunları hiç inkar etmeye gerek yok yani. Valla yalan yok ben şuan Sıla dinliyorum ''Oluruna Bırak'', hani şarkı yazsam benden de böyle bir şey çıkardı :) falan filan işte baş ağrıtmaya gerek yok selda kaçaar ;)

Neyse size bol keyifli günler diliyorum, sağlıcakla kalın.


Ahmet HAKAN’ın deyimiyle HAYDİ VAKİTLİCE ;)

Nasıl Bir Aşk Senin Ki?

Keşke konuşmak için onunda harfleri olsaydı. Keşke oda diyebilseydi ‘’ben yapmadım’’ ‘’beni affet’’. Keşke sevgimizin kıyemetini bilmeyen birinin gözüne bakıp bizi sevip sevmediğini anlamaya çalışmaktansa bizi karşılıksız seven ‘’o’’nun gözlerine baksak ve anlasak bizi ne kadar sevdiğini, tek bir okşanmaya bütün kalbini vereceğini.

Bakma bana öle masum masum ben dayanamam ki sana. Sana el uzatanlara o kadar laf söylerken sesim duyulmuyor diye bakma bana. Ye işte verdiğim şu yemeği elimden gelen sadece bu sana, bakma öyle bana. Sevsem seni, öpsem öpsem hatta içime soksam biraz olsun gülümser misin bana? Ben hakkımı arayamıyorum diye ezilmek, hırpalanmak kaderim mi diye haykırmak istiyorsun demi? Evet madem bunu anlıyorsun benim yerime sen haykır diyorsun, onuda anlıyorum. Anlıyoruz üstelik emin ol, yani tek ben değil çok kişi anlıyor. Susmuyoruzda aslında ama dinlenmiyoruz tek sorun bu. Hani sen öyle çaresizce bekliyorsun ya bizde öyle bekliyoruz işte.

Ne tatlı gözlerin var, yumuşacık patilerin, yumuşacık göbüşün var. Beni özlediğini o kuyruk sallamandan anlıyorum ya işte o zaman dünyalar benim oluyor. Böyle atlıyorsun ya üzerime üzerime, sonra canımı yakıyorsun istemeden ve ben ofluyorum ya sende öle oturup yüzüme bakıyorsun işte o an gidiyor bütün acım. ‘’istemeyerek oldu ben sadece sarılmak istemiştim’’ der gibi gözlerime bakıyorsun ya ‘’olsun geçti bile’’ diyesim geliyor benimde sana hatta ‘’acımadı ki’’ diye yalan söylemek. Ben seni emin ol çok iyi anlıyorum ve seninde beni anladığını çok iyi biliyorum.

Havaların Suçu Ne?

Yağmurlu bir gün bugün ama onca şeye rağmen güzel sokaklar,insanlar. Ramazana rağmen insanlar caddeleri yine yalnız bırakmıyor. Herkesin içini azda olsa sıkar herhalde böyle havalar. Benim çoğu zaman evime kapanasım, kahvemi alıp kitap okuyasım gelir böyle havalarda. Eeee git otur o zaman demeyin tabi çalışmak başka bir şey.  Böyle havalarda mutlu olmakta zor ya. Eee mutluluk tek başınada olmuyo zaten. Madem mutlu olamıyorum o zaman elimden geldiğince beni üzecek şeylerden de uzak durmaya çalışıyorum. Aman neyse ne saçmalıyorum işte böyle canım sıkılınca.

Aşık olmayı özledim. Deli gibi heycanlanmayı, yerli yersiz karın ağrılarımı özledim. Durduk yere hediyeler almayı hatta oturup günlerce kendim hediyeler yapmayı özledim. İşte bunlar hep böyle havaların marifeti. Ben ne güzel günlerdir işimle gücümle meşgüldüm niye depresif bi moda girdim bilmiyorum. Neyse bu yazıyı uzatmıycam en iyisi bu.

                                                                                   BUGÜN HERKES İÇİN GÜZEL OLSUN ;)

Susma Hayat

Her gün biraz daha, biraz daha büyüyorum. Ve bunu yaşarken kimse bana büyümek ister misin diye sormuyor. Çocukken pembe pencerelerim vardı dışarıyı izlediğim. Bembeyaz bulutlar görürdüm ve gecelerimi sadece mutlu sonla biten masallar süslerdi. Oyuncak bebeğimin sesinden rahatsiz olur kulaklarımı tıkardım ya da hoşuma gitmeyen bir şey olduğunda yüzümü ekşitirdim. Büyüdükçe karardı hayat, karardı rüyalarım. Kaybettiklerimi sordum hayata, gıkını bile çıkarmadı. Oysa düş dedi düştük, kalk dedi kalktık. Acı almadan büyüyemezsin dedi eyvallah dedik. Küçükken ninniler eşliğinde uyuya kalırken şimdi yalanlar eşliğinde uyuyoruz işte daha ne kadar büyüyeceğiz ki? Söyle hayat nerde benim kaybolan bebeğimin çığlıkları?

En Başında Demiştim

Sevdim bende... Şimdi hangi cümle var sırada demeden, hangi doğruyu söylesem diye düşünmeden, burada virgül mü kullanılır diye bakmadan, tüm kuralları yıkarcasına sevdim. Ağızdan çıkan hiçbir kelimenin sözünü kesmedim, dinledim sadece. Saniyelerle yarıştı harfler biran önce bir araya gelmek için. Ve sonra destansı aşk hikayeleri çıktı ortaya. Ardından bu aşk hikayelerini okuyan herkes masallarda ki bu aşkı bulmak için yollara düştü. Tıpkı ben gibi... Sonra kapanan yaralarım kanamaya başladı, canım yanmaya başladı. Oysa en başında istemiştim, acı’sız olsun diye ama anladım ki aşkın hamurunda acı varmış. Koşar adımla ecza dolabımın yanına gittim belki yaralarım için bir şey bulurum düşüncesiyle. Ve bulduğum tek şey doplata tek başına duran bir saatti. Sonra acaba bunu niye buraya koydum diye düşünürken hatırladım. Zaman her şeyin ilacı değil mi?

Herkes Gibi

Kardeşim dersin yabancın olur, herşeyim dersin hiçin olur, sevgilim dersin başkasının olur. Kendinden başka kim var ki yanında!
Bir sevda olmalı; şimdiye kadar ki söylenen hiç bir sevgi kelimesi ile anlatılamayan. Bir sevda olmalı; seni seviyorumdan daha farklı olmalı taşıdığı anlam. Başka bir dili olmalı yani bizim aşkımızın... Biliyorum söylenmiş kelimeleri söylemek zorunda kalacağız en sonunda, ama biz farklı söyleyelim. Herkes akşamı romantik belirlemiş, biz seninle gündüzü romantik yapalım. Herkesin bir şarkısı vardır ya duyunca bu bizim şarkımız der, bizim çizgi film karakterimiz olsun bizde onu gördükçe bu bizim çizgi karakterimiz diyelim. Olmaz mı? Niye bizde bizden öncekilerin izinden gidiyoruz ki? Farklı olabiliriz çünkü farklı bir sevdamız var. Ben sana seni seviyorum diyemem ki. Bunu seni seven herkes söylüyor zaten.


Ama ben seni herkes gibi sevmiyorum ki...

Biri Mutsuzluk Mu Dedi?

Güzel bir güne başladık bugün. Güneş hiç utanmadan tüm çıplaklığı ile karşımda. Bense onun tam tersi tabularımla baş başa. Her gün onlarca yazı takip ediyorum internet üzerinden. Kimisini itina ile okurken kimisini gözümle süzüp geçiyorum işte. Derken bugün bir yazıya denk geldim. Polyanna’dan bahsetmiş biraz. Biri bana acilen polyanna olmasını öğretsin... Nasıl bir şey bu felsefe ya? Kendimizi kandırıyoruz yani.

 Eve hırsız girdi, ahh ne mutlu iyi ki o sırada ben evde değildim!

Annem bilmediğimiz birinden hamile. Ohh ne mutlu bir kardeşim olacak!

Sınıfta kaldım. Olsun bu sefer dersleri daya iyi öğrenme fırsatım olacak!

Bu nasıl bir kandırmaca ya? Buysa mutluluk veren, biri bana gerçekten bu felsefenin uygulanışını öğretsin.

            Hem düşünüyorum da, mutluluk varılacak bir nokta ya da durak olamaz ya. Mutluluk bir yaşam tarzı olmalı bence ve mutsuzda olmalıyız ki mutlu günlerin kıymeti anlaşılsın. Şuan resmen polyanna olan biri ile oturup tartışmak istiyorum. Mutsuzluklarına dön bir bak demek istiyorum, acıların seni olgunlaştırmadı mı demek istiyorum. Ama bi dakika ya, şimdi bende polyanna oldum sanırım J Yani aslında şöyle demiş oluyorum o zaman; iyi ki bu acıları, mutsuzlukları yaşadım bak ne kadar çok şey öğrendim. Evet ya tamam oluyor sanırım J Hiçte zor değilmiş aslında. Ve bir şey itiraf edeyim mi, şuan gerçekten kendimi on dakika öncesine göre daha mutlu hissediyorum. Ve şunu biliyorum mutluluk paylaştıkça çoğalır. Öyleyse sizde gidin ve mutluluğunuzu paylaşın. Bir şeyleri paylaşmak o kadar basit ki aslında. Örneğin: karşınıza birini alın ve gözlerine bakın. Ona deyin ki hiç gülmeyeceksin. Sonra siz karşısında gözlerine bakarak gülün. Mutluluk pozları verin, bir nevi karşınızda ki kişinin gözlerinin bir fotoğraf makinesinin merceği olduğunu düşünün ve GÜLÜMSEYİN. Bakalım karşınızda ki kişi ne kadar süre gülümsemeden bakabilecek, ne kadar süre sizin mutluluğunuza ortak olmadan durabilecek.

            Dedim ya, bugün güzel bir gün. Bugün mutsuzluğun sözlükteki anlamını değiştiriyoruz. Artık mutsuzluk bile bize mutluluğu anlatıyor ;)