Sevgili Günlük;

Hepimizin satırlara böyle başladığı yazıları vardır kesin. Hatta öyle ki bu kelime ile başlayarak ajandalar bitirenlerimizde vardır. Yalan yok, bende tuttum günlük. Bende başına yazdım “sevgili günlük” diye ;) Ama öyle ajandalar falan bitiremedim hiç. Bitirenlere çok özendiğim oldu. Bazı zamanlar çok merak ettim ne yazdılar o kadar diye ama hep merak etmekle kaldım. Şimdi nerden çıktı bu günlük meselesi diyeceksiniz demi  =) Valla öğrencilik hayatı bitiyor yavaştan. Şafak 16 oldu bile. Öğrencilik yıllarımı düşünürken aklıma ilk gelen günlüklerim oldu. Hatta yazıma başlamadan önce, önceden tuttuğum günlüklerimi okudum. Bulmaca gibiler sanki. Baktığın zaman sayfalar dolusu ama yanyana gelince anlamlı birer bütün değillerdi. Hepsi birbirinden bağımsız yazılmışlar. O yaşlarda bile ne acılar devirmişim bakıyorumda. Mesela voleybol takımına kaptan olamamışım. Ne kadaaaa acı demi :D Zamanla anlıyorum ki aslında gözyaşlarımız bile ağırlaşıyor.

Mesela ilkokul zamanlarımda okuduğumun altını çizmeyi öğretmişlerdi bana. Daha iyi akıla giriyormuş falan diye. O zamanlarda her okuduğum yazının altı çizili tabi, yeni öğrendik ya formülü ;) Sonra zaman geçtikçe roman kitaplarıma bakıyorum bazı cümlelerin yer yer altı çizili. Evet akılda kalanlar onlar çünkü. Aslında tam olarak akılda kalmakta değil mevzu. O an o cümleyi okurken bir şey hissettirdiği için çizilmiş altı. Bu zamanda sadece acaba neden çizdim diye düşünüyorum o kadar. Onlar bile eskimiş yani. He şimdi tabi altını çizmeyin diyorlar. Neymiş zaman kaybıymış, zihni yavaşlatıyormuş mış ta mış... Zamanla insan fizyolojisi falan da mı değişiyorda o zaman zihni güçlendiren şimdi yavaşlatıyor orasını anlamış değilim halen.

Sonraları, mesela bizim zamanımızda Ahmet BURHAN tüm dersler test kitapları vardı. Eğer sende yoksa kesin dışlanırdın =)) he tabi birde “mor mor menekşe, medilin düşe”ler vardı teneffüslerde oynanan. TÜDEM sınavlarına girerdik korka korka. O zamanlar en iyi sınav yayını tabi. Kim akıllı kim değil hemen etiketlenirdik.

Ben böyle eskilerden aklıma her geleni yazmaya kalkarsam bu yazı bitmez. Neyse ilkokul, ortaokul, lise derken üniversite de arada kaynadi bitiyor. Üniversite yılları hiç unutulmaz derdi hocam, doya doya tadını çıkar. Oysa şimdi unutamayacağım sadece lise sırası yıllarım. İlk dostluklarım, ilk sırdaşlarım, ilk aileden izin alıp başkasında kalmalar, ilk dersten kaçmalar. Kısaca ilkler ilkler ilkler... “İlkler asla unutulmaz”, bu benim sözüm değil. Demiş zamanında diyenler ve hakkını yemeyelim doğru demişler.

Okul hayatını bitiren mezuniyet bir farklıymış. Son ana kadar farkına varılmaz ayrılığın... Ta ki eşyaların toplanmaya başlayıp, valizlerin hazırlanmaya başladığı ana dek. Ev dağıtılır, dağılır... İçindekilerle tabi... Gözlerin dolmasıdır son kez bakarken o sıralara... Nefret ettiğiniz halde fotoğraf çektirmektir her köşede... O köşeler ki senelerdir bu derece özel olmamıştır bizim için... Sonra bir şeylerin düğümlenmesidir boğazımızda... Geride kalanlar, anılar gelir akla, 'şu köşede' dersin, ama geçmiştir artık her biri ve nelerin beklediğini bilmediğimiz bir meçhule yolculuktur rotamız, belki aydınlık, belki karanlık... Ama bilinen bir şey vardır ki; artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktır.

Sonları hiç sevmem, oysa başlangıçlar her zaman hep en güzelleridir. Şimdi bir sona daha yaklaşıyorum ve belkide son defa söylüyorum “MEZUN OLUYORUM”...

sevgili günlük; bugünlük benden bu kadar, yarın tekrar yazacağım =)

Sonsuza Dek Mutlu Yaşadılar

Bu zamana kadar hayatı hep ters gitmiştir bazı insanların. Düzgün giden şeyler olduğunda bile kaptırmazlar kendilerini çünkü kısa süreceğini bilirler. İsyan halindedirler çoğu zaman ve çok kez unuturlar aslında bir çok insandan daha iyi durumda olduklarını. Ama kendi hayat şartlarında en kötü durumda olduklarından şükür edecek durumda bile değillerdir.

Benimde hayatım hep yokuş yukarı. Ne acılar, ne zorluklar yaşadım ve hatta yaşıyorum. Uykunun dindiremediği acı yokmuş gibi uykuya kaçıyorum hep bu yüzden. Bu yanlış, doğru geldiği sürece kaybetmeye devam edeceğim belkide. Herşey yolundaymış gibi davrandıkçada ters tepiyor hayat. Bazen gerçekleri öldürüp hayalleri sağ bırakmak lazım diye düşünüyorum. Ama düşündükleri ile yaşadıkları bir olmuyor insanların.

Öyle zamanlar geliyor ki hayatımızın artık düze çıkmayacağına iyiden iyiye alışmaya başlıyoruz. En kötüsüde belki kötüye öyle güzel alışıyoruz ki iyileri göremiyoruz bile. Siz hiç hayallerinizden sıfır aldınız mı mesela? Böyle darmadağın olmak gibi bir şey, paramparça olmak falan işte. Hep yokuş hep yokuş kısacası...

Yazmaktan uzaklaştığımı düşünüyorum bazen, yazacak cümlelerim tükense mesela diyorum. Yok yok bu resmen içimdeki kişiyi kaybetmekle eş anlamda. Bir tek iyi giden şey yazı yazmak sanırım. Ben böyle anlatıyorum, dertlerimi yazıyorum falan sıkıyorum belkide sizi. Ama bu farklı bir terapi benim için. Yazacaklarım asla bitmeyecek...

Ben hayatı es geçmiyorum, yokuş yukarı çıkarken bile... Bazen hani böyle dinlerken acı veren şarkılar vardır ama biri kapatmaya kalkarsa “dur kapatma sonuna kadar çalsın” deriz. Hayata bir de bu gözle bakın... Büyüdük, büyüdükçe okuduğumuz kitaplar değişti. Kitapların türü değişti, sayfa sayısı arttı. Ama tek bir şey hiç değişmedi. Hiçbiri “sonsuza dek mutlu yaşadılar” cümlesi ile bitmedi... Masallar bile bu gerçekle süslü iken bizim hep mutlu olmamız epeyce lükse kaçardı sanırım...

Kendinize iyi davranın, mutlu kalın...

Gözlerimiz Kapalıyken Daha Çok Şey Görürüz

Ne kadar büyümüş benim hayallerim. Oysa daha dün emekliyorlardı sadece. Hayat iyi beslemiş belli. Acı yediğinde yüzü ekşimiş belki yer yer ama yemeyide öğrenmiş acıyı. Her şeyin sonu olduğu gibi hayallerinde sonu var elbet, ama sonu var diye hayallerimizden vazgeçecekte değiliz hani. Nasıl severek dinlediğimiz şarkılar bitiyor, ama dinlerken keyif alıyoruz onun gibi bir şey. Büyüdükçe hayallerim daha gerçekçi olmaya başladı. Anladım ki büyük hayal kırıklıkları hep küçük şeyler içindi aslında. Sahip olduğumuz o küçücük umut bize kocaman hayaller kurdurur. Külleri alev yapmaya kıvılcım nasıl yetiyorsa, aynı mantık buda.

Hayallerinin gerçek olmasıyla olmaması arasında bir fark yoksa eğer  ne diye hayal kurarsınki? Hep dünden kalma hayallerimiz vardır demi? Yaşayamadıklarımızı acaba yaşasaydık nasıl olurdular falan filan. Bu tür hayallerinden uyanmak, birinin kulağının dibinde parmak şıklatmasından daha yakın ve kaçamayacağın acı gerçeklerle dolu. İnsanlar hayatlarını yaşadıkları tecrübelere layık yaşamalı bence. Zamanında boşuna ağlamadık ya o kadar. Gözyaşlarının hakkını vermek lazım bazen. Yaşadıklarından, hayal kırıklıklarından ders almadıysan eğer, hayatın bir sokak çocuğunun cebinden daha boş demektir. Öznesinin sen olduğun başarılı hikayelerin  yoksa eğer, kurduğun cümleler birinin bana “nasılsın” dediğinde “iyiyim” demem kadar değersizdir çoğu zaman. Geçmişe hayal kurma, geçmişten sadece ders al. Şuan birileri gelecekte senin olduğun yerde olmanın hayallerini kurarken mesela, sen yaşadıklarına nankörlük etme. Bırak hayallerin koşsun dursun sen yakala, ama önüne geçme.

Hayallerim var şimdi benim, büyümüşte gerçekleşmeyi bekliyorlar. Hayallerim var şimdi benim, düşündükçe yüzümde tebessüm oluşturuyorlar. Hayallerim var şimdi benim, geçmişinden ders almış olgunlaşmış hayallerim.

O zaman ne diyoruz; “Bu hayatı sarıp sarmalasakta mı yaşasak, sarıp sarmalamasakta mı yaşasak” =) Neyse espirisi bir yana hayat sizin hayatınız yaşadıklarınızdan, hayal kırıklıklarınızdan siz sorumlusunuz başkası değil. Eğer gözleriniz açıkken göremediğiniz şeyler varsa birde kapalı bakmayı deneyin. Bazı zamanlar gözlerimiz kapalıyken daha çok şey görürüz...

Hepinize bol keyifli, bol başarılı, bol HAYALli, az hayal kırıklıklı günler diliyorum, sevgiyle kalın...

Sadece Ben Mi Böyle Düşünüyorum

Herkes aşkı bekleyen konumda hayatta. Kapının deliğinden bakıp orada biri olduğunu bildiği halde zile basmasını beklemek gibi bir şey işte. Kimsede o çalmadan ben açayım demiyor. Egolarımızla misafircilik mi oynuyoruz? Yo yo aslında tam olarak misafircilik falan değil bu, egolarımızın kölesi gibi yaşıyoruz. O yap derse yaparız, bekle derse bekleriz. “Heh tamam işte zil çaldı bak gördün mü beklediğime değiyormuş işte” dersin tam, sonra seslenirsin “Kim o? Kim o? Kim o?” Ne o yoksa zile basıp kaçan çocuklara mı denk geldik. Yankılanan sesinin etkisi geçene kadar buruk bir hüsranla başbaşasın şimdi. Elde kalan sadece aşkın hayal kırıklığı hali.

Nedendir bilinmez bu kabuğumuza çekilmemiz. Herkes aynı şekilde yaşıyor, ama baksan herkes cesaretli. Filmlerde oluyor genelde öyle bir anda gözgöze gelmeler, çarpışıp kitapların yere dökülmesi ve ilk bakışmalar, çıkarsızca yapılan fedakarlıklar, gecenin bir yarısında kalkıp şiirler yazmalar, saatlerce birbirini takip etmek ve konuşamadan eve gitmeler ve bunların sonunda olan “evlilikler” vs. vs. Yaşayana lafım yok bunları. Şanslı hisset işte kendini, sadece bu diyeceğim. Çünkü çoğumuzun kapısını aşk böyle çalmıyor.( benimkisi tam anlamıyla böyle çalınmış olsada )

Sadece ben mi böyle düşünüyorum ya da sadece ben mi böyle yaşıyorum sorusu gelir aklımıza çoğu kez. Bırakın sürekli yorulma modunu. Dinlenmeyi hatırlatın biraz kendinize. En son ne zaman yorulmayı bırakıp dinlendik. Beyin yorgunluğu, fizik yorgunluğu, KALP yorgunluğu... Tutmuyor demek ki bizim aşk problemlerimizde sağlama yapmak. Belki küçüklüğümüzden beri çoğumuz matematiği sevemedik ondan. İlk önce bize abc demesini öğrettiler sonra sayılar gelince benzemetik bir şeye ve öylece kaldılar...

Ama beklemek her zaman kaybetmektir. An’ı yakaladığın sürece şanslısın, zaman bir gün tersine akmadığı sürece giden gitmiştir çünkü. Şimdi ilk önce pencerenden bak dünyaya. Bahar var, çiçekler var, mis kokular var, kalpte heycan var... Tadını çıkar ve istiyorsan sen istediğinin peşinden git. Beyin gücü hepimizin o kadar kuvvetli değil, istediğimizi ayağımıza getirelim. Ya da kapının ardında bekleyen zile basacak kadar cesaretli değil...

Hepimizin Söyleyecek Sözü Var...

Her zaman hakkımızı savundamadığımız için kaybederiz. Hakkını savunanlar her zaman kazanıyor mu peki? Hayır tabiki. Ama sesleri duyuluyor en azından duyulmasını istedikleri kişiler tarafından.

İnsanlar var mesela sabahın köründe kalkıp ayaküstü bir dilim ekmek, iki zeytin yiyerek yola düşen. Daha işe varmadan, daha o gün bitmeden ertesi günün yoğunluğunu düşünen insanlar. Ay sonu nasıl gelir diye elini başının arasında sıkıştıran insanlar. Dertleri bellidir hep. Evde çocuk harçlık bekler, ev sahibi kira, faturalar yatırılmayı, hanım pazar parası vs. vs. Şimdi nasıl gelsin ne ayın başı ne sonu? Yaşadığı şehirden bir haber insanlar bunlar. Hayallerini yutmuş şehirler, geçim derdi peşindeler. Nasıl gezsin tozsun... Yüzünde tebessüm yokken ne diye yaşamın güzelliklerinden bahsetsin. Bu insana hayat nasıl güzel gelsin. Derdi çoktur belki ama sigara alacak parası bile yoktur. Aslında vardır ama o parayı sigaraya verecek lüksü yoktur. Birde ana baba hasreti yürekte...

İnsanlar var sesini duyurmak isteyen. Bir günde bizim olsun gönüllerimizce konuşalım diyen. İsteklerini söyleme hakkı olan insanlar var ama zorla susturulan. İnsanlar var benim ülkemde, bazı bazı insan muamelesi dışında her muameleyi gören ama asla pes etmeyen. Benim ülkemde “düşünce özgürlüğü” var diye kandırılan insanlar var en önemlisi.

Bugün güneş emekçiler için parlıyor. Bugün tüm dünya sizi dinliyor. Örülen teller, alınan önlemlerle ülkemde bu bayram gerektiği gibi kutlanamıyor olsada, bugün kulaklar sizde. Varsın desinler biri sağcı biri solcu. Nasıl olsa ağzı olan herkes konuşmuyor mu? 

İşçi gülemez mi? İşçi bayram edemez mi? Elele tutuşup halay çekemez mi? 

Mutlu Olmak Yüz Kızartıcı Bir Duygu Değil

Bazen her “an” ölümsüzleştirilmek ister. Sen an’ı yakalarsın ama baktığın zaman öncesi ve sonrası kafanda canlanır her zaman. Herkesin hatırlamak istediği anlar vardır, ya da unutmak istediği anlar tabi. Hayatta ayrıntıları yakalamak çok zordur ama tarifsizdir onun mutluluğuda. Belki bir çocuğun şeker yerken ki yüzündeki tebessüm, belki yuvasına yemek taşıyan karınca...

Hayatın bize sunduğu sayılı canlarımız yok. Her gün yitirdiğimiz bu can kırıkları bir “game over” cümlesinden sonra tekrar baştan başlamayacak malesef. Kırılan canlar geride kaldı yapacak pek bir şey yok. Ama ya bundan sonrası? Bu yüzden ki gözünüzün gönlünüzün gördüğü her karenin kıymetini bilin derim. Çünkü aynı kareler tekrar tekrar yaşanmayacak. Benzeri yaşansada aynı tadı vermeyecek. Yerli yerinde olan endişeler, korkular bile çoğu zaman güzeldir. Çünkü belki bir süre sonra endişe duyduğun o insanlar hayatında olmayabilirler. Korkunun bile tadını çıkarın yani. ;)

Bugün hayata pozitif bakmanın tadını yaşıyorum. Yakaladığım an’ları gözden geçirip gönlümü hoş tutmaya çalışıyorum. Çokta zor değilmiş küçük mutluluklar yakalamak. Sadece farkettim ki hayatımda kendime epeyce az yer ayırıyorum. Elimde makine ile sokaklara düştüm ve başkalarının mutluluklarının şahidi olmak istedim. Öyle güzeldi ki o yüzler, onlar zaten utanmadan mutlu olanlardı. Evet yanlış okumadın “utanmadan mutlu olanlar” dedim. Hangimiz kahkalarımızı bastırmadan gülüyoruz? Niye bir ağır olma havası var hepimizde? Toplumda yeri olan insan modeli bu mu? Bundan mı etkileniyoruz? O zaman ne anlamı kaldı farklı olmanın? Herkesin yapılacaklar listesi aynı mı? Bırakın bu saçmalıkları. Ağır olanların geldiği bir yer yok. Onlar hala mutsuz... Oysa hayatı dilediği gibi yaşayanlar dilediklerinden daha mutlu. Peki bir bak kendine ne eksiğin var? Hiç bir eksiğim yok deme, tek eksiğin cesaret işte. Kaybedecek bir şeyin yok, dişleri olmayan teyzem bile kahkaha atarken sen neyin derdindesin? Utanma gül, güldür... Mutlu olduğun her anı, ister kalem ister objektif ile ölümsüzleştir. Buna değerler unutma. Çünkü o anların içinde sen varsın. Çünkü sen değerlisin... 

                

    UTANMA, MUTLU OLMAK YÜZ KIZARTICI BİR DUYGU DEĞİL...

Az “KEŞKE”li bol “İYİ Kİ”li

Daha kaç yaşındayız deyipte ertelediğimiz o kadar çok şey var ki. Şimdi bakıyorumda ne kadar çok zaman kaybetmişim. Hep böyle değilmiyiz aslında? Daha yaşımız kaç, önümüzde o kadar yıl var, daha çok erken diye diye öyle bir zaman geliyor ki şimdi kiminle helalleşsem diye düşünüyoruz. Kaybetiklerimizi kim verecek bize? Böyle zamana karşı vurdum duymaz yaşarken kime güvendik biz?

Ertelenecek hiç bir duygu, hiç bir eylem olmamalı. Koşmak istiyorsan koş sana dur diyen yok, sevmek istiyorsan sev kalbine hesap soran yok, sarılmak istiyorsan sarıl kolların bağlı değil ama ne istiyorsan yap erteleme sadece... Ertelenmiş duyguların, eylemlerin pişmanlıkları yapılmışlardan daha ağır bence. Yapsaydım acaba ne olacaktı sorusu, keşke demeseydim bak hoşuna gitmedi demekten daha çok kemirir insanı. Yapamadığım, ertelediğim duygularım yok benim. Gitmek istedim gittim, sövmek istedim anasına bacısına kadar sövdüm, koşmak istedim rüzgara meydan okurcasına koştum, sarılmak istedim sanki hiç bırakmayacakmış gibi sarıldım; işte sadece bu yüzden hayattan istediğim herşeyi alıyorum diye düşünüyorum. O kadar şey yaptın hiç mi üzülmedin, hiç mi terslenmedin diyorsanız eğer, evet onlarıda yaşadım. Hiç beklemediğim anda kırıldım, hiç ummadığım şekilde terslendim, kulaklarım hiç unutamayacağı sözlerde duydu ama ben sırf bu duyguları acaba yaşar mıyım diye yapacaklarımdan vazgeçmedim, hayatın hileli duygularına kapılmadım. Evet ben üzüldüm, ben ağladım, ben kırıldım AMA YİNE EN ÇOK BEN GÜLDÜM...

Bu hayat size sunulmuş, senin hayatın sadece SENİN. Bir arkadaşın twitter’ın da okudum “bazı umutlar başka zamanlarındır” diye. İşte böyle bir şey yok sadece siz o umudun gerçek olup olmayacağını öğrenmek için zamanı erteliyorsunuz. Ertelenmişlikler sadece gerçeklerden kaçışlarınızdır.

Az “keşke”li bol “iyi ki”li zamanlar diliyorum. Unutmayın zaman sadece hayatın bir kandırmacası.  Akreple yelkovanın hipnozuna kapılmayın...

Millet Ne Der?

Hayatımızın renklere çoğu zaman ihtiyacı vardır. Hele ki bir bayansanız herkesten daha çok ;) Nasıl renklendirmek istediğinizde tabi ki size kalmış. Mesela ben her gün farklı renk ojeler sürerek hayatımı parmaklarımdan renklendirmeye başlamaya bayılıyorum. Elimin değdiği her şey o zaman daha bir güzel sanki.

Öyle şeyler istiyorum ki bugün. Mesela bir dilek ağacına kırmızı kurdela bağlayıp herkesin sevdiğine kavuşmasını dilemek istiyorum.( tabi sonra bu dileğimin kabul olmasını ) Bir psikoloğa gidip, o meşhur koltuğa uzanıp derdimi anlatmak ve içimde öfke beslediğim insanlara ana avrat sövüp, sonra onları affetmek istiyorum. Manzarası güzel bir yere gidip ucu bucağı olmayan hayaller kurmak istiyorum ama sonra birinin “hadi kalk okula gitmemiz lazım” demesini istemiyorum. Eee Selda hanım bizde çok şey istiyoruz ama istersen gerçeklere dön biraz diyorsunuz demi? İsteyenin bir yüzü vermeyenin iki yüzü diye bir söz var ama sanırım o söz buraya ı-ıh yakışmadı =) Ya ne var ki insan istedikten sonra bir bardak kahveyle bile hayatını renklendirir. Gerçek gerçek dediğimiz şey ne yani? Bir maratonun içinde finish noktasının neresi olduğunu bilmeden koşuyoruz. İyi de niye? Kaçımız kendimize vakit ayırıyoruz bence herkes bu gerçeğe odaklansın...

Neyse renkledirmekte kalmıştık en son =) Kalbinizide renkli tutun her daim. O zaman sevmek daha bir güzel gelecek göreceksiniz. Kalbi renkli tutmak ne demek ama? Sizi rahatsız eden, hayatınıza olumsuzluklar katan, sizi üzen insanlardan kurtulmak demek. Ya sevip mutlu olmak varken niye dert edip üzülmeyi seçiyoruz. Al eline en sevdiğin kupanı, yap içine bir güzel en sevdiğin içecekten ve senden hiç beklemeyen birine bugün nasılsın de, hiç yüzüne bakmadığın o kitabı raftan çıkar ve kafana göre bir sayfa aç oku, bu tarz bana göre değil dediğin o müzikten dinle biraz, evinde ya da odanda sadece bir şeyin yerini değiştir, her sabah baktığın aynaya seni mutlu edecek bir not yaz, hiç sürmem dediğin o kıpkırmızı rujlardan al ve sür, bu nasıl bir renk ya dediğin o ojenin rengini kendi parmaklarında görmeyi dene, en önemlisi belkide sadece bugün tabularını yık ve “millet ne der” diye düşünmeden yaşa ;) 

Hepinize ama hepinize rengarenk günler diliyorum...

İlkbahar Ne Kadar Müsait Aşık Olmak İçin

Eh şimdi baharda geldi tabi durupta hüzünlenecek değiliz. =) Herkesin içi cıvıl cıvılken, gözlere nem koymanın pekte anlamı yok. Güneşin hiç değişmeyen rengi baharda gözümüze gözümüze işler adeta. Oysa bulutlar her zaman maviydi... Canlanan renkler ile bende elimde olmadan rengarenk olmaya başlıyorum. Pembeyi, maviyi, sarıyı, turuncuyu üstümden düşüremiyorum resmen. Üstelik bütün kış siyah ve kahverengi giyinmişken bu değişiklik beni bile şaşırtıyor.

İlkbahar ne kadar musait aşık olmak için değil mi? Oysa kış öyle mi? Elinde kahven, pencere kenarında yapabildiğin tek şey acılarını düşünmektir. Hele bir de yaz gelmeye görsün =) Küçücük sahilde onlarca elele dolaşan çiftler, elalem ne derse desin çok da tın diyerek doya doya öpüşenler ve dahası tabi.

Benim ilkbaharı sevmem ayrı bir olay. Hem ilkbaharda doğmuşum hem de ilkbaharda objektifime düşen kareler çok daha güzel.

Neyse parlayan güneşin ilk yazısını böylece yazmış oldum. Güneşiniz ve sevginiz hiç solmasın, sağlıcakla kalın...

Öyle Bir Zaman Var Ki...

Yine bir sohbet zamanı daha mı desek? Ya da yine bir rahatlama seansı mı desek? Hani dile getirilmekten korkulan bazı gerçekler vardır ya; “ben psikoloğa gidiyorum, ben depresyon ilacı alıyorum, ben uyku ilacı alıyorum” vesaire vesaire işte. Elalem ne der, bana ne gözle bakarlar, bana deli derler mi diye düşünerek kendi içimizde yaşattığımız gerçeklerden bahsediyorum işte.

Öyle zamanlar var ki; biz şuan öyle zamanlarda yaşıyoruz, herkesin psikolojik olarak destek alması gerekiyor. Zamanında psikolog olmak istediğimde bir rehber öğretmenim bana ne sıkıntın var diye sormuştu. İşte ben bana yöneltilen bu sorudan sonra aslında anladım ki, psikolog olmak isteyen herkes aslında kendi derdime çare bulurum umuduyla bu alanı seçiyor. Sonrasında ise insan aslında her derdin dermanının insanın kendisinde olduğunu  ve sadece konuşmanın insanın rahatlattığı kanısına varıyor. Yani aslına bakılırsa herkes konuşma ihtiyacından ötürü bile psikoloğa gidebilir. Herkesin derdi aynı mı? Değil. Peki öyleyse niye hepimiz aynı ilaçları kullanıyoruz? Çünkü hepimizin beynini rahatlatmaya, az da olsa dünyadan uzaklaşmaya ihtiyacı var. Hep bir şey düşünürken başka bir şey gelir aklımıza. Yatağa yattığımızda “ben yarın bankaya para yatıracağım unutmamam lazım” düşüncesiyle başlarız ardından “bankadan sonra ne yapacaktım, o para ne içindi, öğle yemeğini nerede yesem, bugün akşam arkadaşlarımla buluşacağım ne giysem” gibi gibi düşünceler alır başını gider ve hiç kimse çoğu zaman yatar yatmaz uyuyamaz bu yüzden. Bundan ötürü ara sırada olsa, sanırım o ilaçlara hepimizin ihtiyacı oluyor.  

Ama en önemlisi konuşmayı asla unutmamalıyız. İnsanlar dertlerini, sıkıntılarını başkalarına anlatırken bile hatalarının farkına varabiliyor. Yaşarken kendimizi haklı gördüğümüz çok şeyi başkasına anlatırken farklı görürüz.

Dediğim gibi öyle zamanlar var ki biz öyle zamanlarda yaşıyoruz; kelimeleri, cümleleri yanyana getirmekten korkmayın. Siz kendinizi anlatmadan başkasının sizi anlamasını beklemeyin... 

Bol sohbetli, az dertli günler diliyorum ;)