Nerde Kaybettiğimi O Kadar İyi Hatırlarken

Yine buluştu akreple yelkovan. Bende kalemimle buluştum birden. Zamana hükmedebilenlere çok özeniyorum bazen. Hele hele böyle günlerce etrafa gülücük saçan o insanlar var ya, acayip imreniyorum...

Çaresi bulunur diye diye dert denizi içinde kaybolduk resmen. Dermansızlık küreklerimi aldı götürdü ve rüzgar o kadar acıdı ki halime tebessüm etmeye bile çekindi dalga çıkar diye... Gülüşümü arar oldum sebepsiz ve saçma yerlerde, oysa nerde kaybettiğimi o kadar iyi hatırlarken. Salağa yatmak ne kadar kolay değil mi? Etrafımda bulunan insanların salağa yatmasına sinir oluyorum işte, ve birde salağa yatıp kalkmayı unutmalarına...

Bazen sizde hayatınızın çok boktan olduğunu düşünüyor musunuz? Mesela en uzun mutluluğunuz ne kadar desem gerçekten merak ediyorum cevapları? Hayır o kadar mutsuz bir insan değilim belki ama mutluluk sınırının altında olduğumdan eminim. İnsan bir kere gülüşünü kaybetti mi çok zor toplaması ve ben toplayamanlardanım sanırım.

Hani yazılı olmayan bazı kuralları vardır insanın, kendi kendine koyduğu ve uygulamaya başladığı. Hatta bazen neden koyduğunu unuttuğu kurallar... En zor tarafı nedir biliyor musunuz bu kuralları koymanın? Sildirecek kimse bulamamak... Mağlup oldum ben hayat oyununda sanırım...

Not: eğer etrafınızda sevdikleriniz varsa ya da en önemlisi sizi sevdiğini belli eden insanlar varsa tebessüm etmekten kaçınmayın. Tebessüm paylaştıkça çoğalan en ucuz değerdir ;)

He bu arada sorum halen geçerli, cevaplarınızı yorum olarak atabilirsiniz ;) En uzun mutluluğunuz ne kadar sürdü?