Saklı Kalanlar

Eski bir masal takıldı bugün rüyama. Uyanmak istemedim adeta. Mutluydu sonu çünkü, birlikte gülmeler, birlikte susmalar, birlikte ağlamalar vardı. Hatta gitmeler bile birlikte yapılmıştı. Ama uyandım...

O kadar nefret ediyorum ki yazdığım her yazının içinde aslında birilerinin saklı olmasından, ama başka türlüde yazamıyorum işte. Sonra yazdıklarımı silmek zorunda kalıyorum sanki herkes kimden bahsettiğimi anlamış gibi geliyor. Şimdilerde hayal gücüm ile avutuyorum kendimi. Aslında sadece şimdilerde yaptığım bir şey değil bu sanırım...

Sanırım ben uyurken kalbimi çalmış olmalılar. Ya da tam olarak öyle değilde duygularımı diyelim... Her neyse bugün yazımı uzatasım yok hiç, neden bilmiyorum. O zaman küçük bir dörtlükle kapatalım bugünlük yazımızda böyle olsun ;)

Eskilerden ne var aklında diye sorarlarsa bir gün sana

Rahat rahat cevap ver diye, daha çok gidiyorum uzaklara

Her bir adımda kendimden de uzaklaşıyorum edata

Anıları, resimleri hatta hayallerimizi bile yok ettim

Ne var ki bir tek sevgimi yok edemedim, onuda sen bilemedin...