Ben Hiç Bir Zaman Dolunay Olamayacağım

Aşk... Bir cümle midir yoksa bir kelime mi? Peki eğer cümle ise yüklemi ve öznesi nedir? Evet inkar edemezsiniz AŞK diye bir cümle var. Öznesi ve yüklemi olmayan ama iki yürekten oluşan.

Hayatım diye bir sesleniş var örneğin. Herkesin dilinde rezil olan bir kelime. Oysa ne kadar kısa ve net HAYATIM... Nefes alıp vermektir hayat ve bu yüzden nefesimiz olarak hissettiğimiz insana hayatım deriz, en azından BENCE...

Hayatım boyunca yaptığım hiçbir şeyden pişman olmadım, yanlış yaptığımı düşünmedim. Tek düşündüğüm, yanlış insanlar için o doğruları yapmış olmak, asıl koyanda bu olsa gerek. Hani herkesin her yerde okuduğu bir cümle vardır; hayatında olan herkes sana huzur verecektir kimisi gelmesiyle kimisi gitmesiyle... Kimin yazdığını şuan hatırlamıyorum ama doğruluğunu tartışmaya gerek yok sanırım.

Çok kısa değil yakın bir zamanda yıldız ve ay muhabbeti yaptım bir arkadaşla ve ayın hilal halini çok sevdiğini söyledi. Oysa ben ayın dolunay haline aşıktım. Neden diye sordu? Çünkü dedim, çünkü herşeyini tamamlamış daha ilerisi yok. Ve her şeyini tamamlamış olmanın gururu ile o kadar güzel aydılatıyor ki gecenin o karanlığını hayran olmamak elde değil. Ve sonra dedim ki “ben hiç bir zaman dolunay olamayacağım”. Ya yıldızlar? Sebepsizce baktıkça beni ağlatan tek gerçek onlar...

Sıkca dinlediğim bir şarkı var yalnız kaldığımda ve herşeyi özetleyen sözleri var;

“Her sevincin her kederin
En ölümsüz sevgilerin
Sonsuz denen göklerin
Herşeyin bir sonu varsa”

                Evet herşeyin bir sonu var diyor ve bu yazının da sonuna geliyorum. Biliyorum bu sefer saçma sapan şekilde bitti bu yazı ama anlatamadığım çok şey var, anlatmak için bulamadığım kelimeler var. Bir gün herşeyi anlatacak bütün kelimeleri topladığımda kitap yazacağım ve kitabımın adına da “Koybolan Kelimelerim” koyacağım...

                Sevgiyle, mutlulukla kalın. Benim mutlu olacak dermanım yokken, içimde kalan ufak mutluluk tanelerini size gönderiyorum. Ben kullanamıyorum siz tadını çıkarın ;)

Benim Kanatlarım; Kelimelerim

Bazıları hep sordu neden yazıyorsun diye, bazıları okudu geçti, bazıları oralı bile olmadı, bazıları takdir etti... Kanatları olan bir kuş uçmaktan başka ne ister? Ya da uçmaktan başka ne yapabilir? Benim kanatlarımda kelimelerim. Yazmaktan başka ne yapabilirim ki? Hani söylemek istediğimiz çoğu şey konuşma bittikten sonra aklımıza gelir ya, işte ben öyle bir durum yaşamıyorum kanatlarım sayasinde ;) Söylemek istediğim, haykırmak istediğim çoğu şey kimi zaman açık bir şekilde, kimi zaman alttan alttan göndermelerle yazılıdır sayfalarımda, Anlayana... Bazı şeyleri ne kadar çok haykırmak istersek o kadar haykırır gibi susarız. Neyse bir çay koyunda içelim, şekersiz olsun  =)

Yıllar değişiyor, gündem değişiyor, çevre değişiyor. İyi de arkadaş o zaman ben nerde yanlış yapıyorum? Senelerdir yapılacaklar listem halen aynı;

*eğitim hayatından kurtulmak

*araba almak

*mutlu olmak

*evlenmek

*kariyer yapmak

*hedeflerime odaklanmak v.b.

Ya bu arada bugün günlerden ne? Yoksa ben yerimde mi sayıyorum? Evet hemen yeni yapılacak listemi açıklıyorum;

*önceki yapacaklarını unutmak =))

Haydi sevgiyle kalın. Bak sevgiyle kalın deyince nasılda aklıma düştü yine sevgilim, yollara düşesim geldi yine. Ah be yar şu dalgalara karışsanda gönül kıyılarıma vursanda içimdeki şu hasret ateşini bir serinletsen...

Gözünüz kulağınız bende olsun, gönlünüz ise en sevdiğinizde ;)

Henüz Yok Ortada

Aslında ne yazacağımı çok düşündüm. Fakat şöyle bir şey var ki Çarşamba günü Kuzey Güney izlerken konumun ne olacağına karar verdim. Sezon finalinin özeti sanırım “birinin canını yakmak istiyorsan en yakınının canını yak”. Aslında ne kadar basit ve geçerli bir yöntem değil mi? Hangimiz sevdiğimiz insanın canı yanınca üzülmeyiz?

Herşeyin yolunda olduğu bir hayatta yaşıyor olmak sanırım çokta güzel bir düşünce değil. Çabalayacak bir şeyleri olması lazım insanın hayatta bence. Sevdiği için çabalamalı, ailesi için çabalamalı, dostları için çabalamalı gibi gibi... Sonuçta hiçbirimiz süperman değiliz, ve hiçbir zaman olamayacağız. Nasıl da kompozisyona benzer bir hayatımız var. Giriş, gelişme, sonuç... Herkesin hayatının giriş kısmı süslü cümleler ile yazılıdır. Sonuçta burda maksat devamını okuması için karşı tarafı merak ettirmek. Ve süslü cümlelerden sonra gelişme bölümüne geliriz yavaşça. İşte gerçekler burda başlanır anlatılmaya. Hüzünler, kalp kırgınlıkları, gözyaşları ve tabi mutluluklar. Hayatımıza gireni çıkanı yazmayız burda genelde, çünkü çoğu zaman niye gittiklerini bilmeyiz. Hep kendi kırgınlıklarımızı ve kendimizi haklı bulduğumuz zamanlar yazılıdır burda. Gözyaşlarımızı hatırlarız çoğu zaman ve hep sevdiklerimiz için akmıştır. Belki bir sevgili, belki bir dost, belki bir anne için... Bakınca ne kadarda tuhaf demi beynimizdeki düşünce;  onun canı yanacağına benimkisi yansın, boşver ben üzüleyim ya... İşte konumuzda tam bu değil mi? Hep fedakarlık yapmaya hazırız, çünkü onları ağlarken görmeyi sevmeyiz, kıyamayız... Hayatımızın gelişme bölümü böyle hikayeler ile devam eder genelde. Ve çoğu zaman hiç düşünmeyiz sevdiklerimizi kaybetmeyi ya da bizim canımızı yakmak için sevdiklerimizi kullanabileceklerini...

Kimse sevdikleri ile sınanmasın diyorum ve yazımı bitiriyorum...

He bu arada sonuç bölümüne gelince; Henüz yok ortada...

sevgiyle kalın...

Öğrencilikten Terfi

Oooo olamaz, en son yazımı 4 Haziranda yazmışım. Eee mezuniyetti, memlekete dönüştü derken vakit bulamamışım belliki =) Tabi bunlar geçerli sebepler değil biliyorum. Memlekete dönüştü falan derken iş bulma olayını arada da hallettim, benden kaçar mı =) Artık öğrencilikten öğretmenliğe terfi ettim, hepimize hayırlı olsun...

Bu süreçler gerçekten zor ve yükü ağır süreçlermiş. Vedalar aynı zamanda gelen başlangıçlar derken hayatın rüzgarına kapılıveriyoruz. Elimde bir sürü puzzle taşı ama nereye koyacağımı bulamıyorum. Bulamıyorum derken hepsi kendi kedine oturuyor bir yerlere. Ve hiç alışık olmadığım resimler çıkıyor ortaya.

Şimdi Eylülde tekrar başlayacak bir okulum yok. Şimdi ki telaşlar çok başka. Okulumda öğrencilerime yetebilecek miyim derken tabi onu takip eden hayat kurma telaşı var yüreğimde. Şimdilik bu kadar yazıyorum, sadece yazmayı unutmadığımı bilin diye =) En kısa zamanda tekrar güzel yazılarımla burda olacağım...

He bu arada yazı atlamayalım ya; güneş, kum, deniz... Herşey gönlünüzce olsun.

Hunili Güzel

Bazen duygularını anlatacak kelimeler bulamaz insan. Yada hangisini anlatacağını bilemez. Kalp kırgınlıklarını mı? Özlemlerini mi? Keşkelerini mi? İyikilerini mi? Sitemlerini mi? Vesaire vesaire... Yani aslında anlatacak çok şey vardır. Şimdi yeni başlangıçlar var hayatımda. Okul bitti, aile yanına dönüş yapıldı, iş arayışları başladı, sorumluluklar arttı, evlilik planları yapılmaya başlandı... Hangisini toparlarım diye düşünürken buluyorum çoğu zaman kendimi. Belkide akışına bırakmak lazım bilmiyorum ama yapamıyorum.

Tereddüt etmeye başladığım zaman bacaklarımda beni taşımaktan vazgeçiyor gibi adeta. Bu aralar tam bir küçük emrah gibiyim tasvir edilecek olursa. Çatık kaşlar, heran ağlamaya başlayacak gibi duran sulu sulu gözler, büzük dudaklar... Küçük kız kocaman olmuş meğer bunu şimdi daha net görüyorum. Bir varmış bir yokmuşlar ne de güzel dinlenirmiş küçükken, ne de güzel kandırılırmışız meğer. Oysa hayat bildiğin siyah.! Renkleri bulmak sana kalmış. Belki toz pembesini bulursun, belki beyazı, belki siyahın içinde kaybolursun... Şimdi şimdi başlıyorum ben neler yaşadım diye hayatımı izlemeye. Yüzümdeki sivilce lekeleri, kollarımdaki yara izleri hepsi farklı farklı an’ları hatırlatıyor bana. Resimler tek tek canlanıp oynuyor gözümün önünde. Bir aile fotoğrafım var mesela eskilerden kalan 4 kişilik. Sanırım 4 kişilik bir aile fotoğrafına sahip olmayalı seneler oldu...  Fotoğraflarımdan insanların eksildiğini gördükçe plan yapmaktan vazgeçtim. Hayal kurmayı bile erteledim kendime. Yapılması gereken çok şey vardı çünkü onlardan önce. İlk önce Selda kendini toplarlayacak, kendine vakit ayıracak, beynini boşaltacak, vizesiz finalsiz bir hayata uyum sağlamaya çalışacak =)

Bir masal yazılacak olsaydı benim hayatımla ilgili, masalın adı ne olurdu bilmiyorum ama herhalde beni canlandıran masal kahramanının adı Hunili Güzel olurdu. Yani masalın özeti “delidir ne yapsa yeridir”. =))

 Hadi ben kaçtım... Güneşiniz parlak, yazınız sıcak, gülüşünüz içten olsun. He birde gözünüz kulağınız bende olsun ;)  

Sevgili Günlük;

Hepimizin satırlara böyle başladığı yazıları vardır kesin. Hatta öyle ki bu kelime ile başlayarak ajandalar bitirenlerimizde vardır. Yalan yok, bende tuttum günlük. Bende başına yazdım “sevgili günlük” diye ;) Ama öyle ajandalar falan bitiremedim hiç. Bitirenlere çok özendiğim oldu. Bazı zamanlar çok merak ettim ne yazdılar o kadar diye ama hep merak etmekle kaldım. Şimdi nerden çıktı bu günlük meselesi diyeceksiniz demi  =) Valla öğrencilik hayatı bitiyor yavaştan. Şafak 16 oldu bile. Öğrencilik yıllarımı düşünürken aklıma ilk gelen günlüklerim oldu. Hatta yazıma başlamadan önce, önceden tuttuğum günlüklerimi okudum. Bulmaca gibiler sanki. Baktığın zaman sayfalar dolusu ama yanyana gelince anlamlı birer bütün değillerdi. Hepsi birbirinden bağımsız yazılmışlar. O yaşlarda bile ne acılar devirmişim bakıyorumda. Mesela voleybol takımına kaptan olamamışım. Ne kadaaaa acı demi :D Zamanla anlıyorum ki aslında gözyaşlarımız bile ağırlaşıyor.

Mesela ilkokul zamanlarımda okuduğumun altını çizmeyi öğretmişlerdi bana. Daha iyi akıla giriyormuş falan diye. O zamanlarda her okuduğum yazının altı çizili tabi, yeni öğrendik ya formülü ;) Sonra zaman geçtikçe roman kitaplarıma bakıyorum bazı cümlelerin yer yer altı çizili. Evet akılda kalanlar onlar çünkü. Aslında tam olarak akılda kalmakta değil mevzu. O an o cümleyi okurken bir şey hissettirdiği için çizilmiş altı. Bu zamanda sadece acaba neden çizdim diye düşünüyorum o kadar. Onlar bile eskimiş yani. He şimdi tabi altını çizmeyin diyorlar. Neymiş zaman kaybıymış, zihni yavaşlatıyormuş mış ta mış... Zamanla insan fizyolojisi falan da mı değişiyorda o zaman zihni güçlendiren şimdi yavaşlatıyor orasını anlamış değilim halen.

Sonraları, mesela bizim zamanımızda Ahmet BURHAN tüm dersler test kitapları vardı. Eğer sende yoksa kesin dışlanırdın =)) he tabi birde “mor mor menekşe, medilin düşe”ler vardı teneffüslerde oynanan. TÜDEM sınavlarına girerdik korka korka. O zamanlar en iyi sınav yayını tabi. Kim akıllı kim değil hemen etiketlenirdik.

Ben böyle eskilerden aklıma her geleni yazmaya kalkarsam bu yazı bitmez. Neyse ilkokul, ortaokul, lise derken üniversite de arada kaynadi bitiyor. Üniversite yılları hiç unutulmaz derdi hocam, doya doya tadını çıkar. Oysa şimdi unutamayacağım sadece lise sırası yıllarım. İlk dostluklarım, ilk sırdaşlarım, ilk aileden izin alıp başkasında kalmalar, ilk dersten kaçmalar. Kısaca ilkler ilkler ilkler... “İlkler asla unutulmaz”, bu benim sözüm değil. Demiş zamanında diyenler ve hakkını yemeyelim doğru demişler.

Okul hayatını bitiren mezuniyet bir farklıymış. Son ana kadar farkına varılmaz ayrılığın... Ta ki eşyaların toplanmaya başlayıp, valizlerin hazırlanmaya başladığı ana dek. Ev dağıtılır, dağılır... İçindekilerle tabi... Gözlerin dolmasıdır son kez bakarken o sıralara... Nefret ettiğiniz halde fotoğraf çektirmektir her köşede... O köşeler ki senelerdir bu derece özel olmamıştır bizim için... Sonra bir şeylerin düğümlenmesidir boğazımızda... Geride kalanlar, anılar gelir akla, 'şu köşede' dersin, ama geçmiştir artık her biri ve nelerin beklediğini bilmediğimiz bir meçhule yolculuktur rotamız, belki aydınlık, belki karanlık... Ama bilinen bir şey vardır ki; artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktır.

Sonları hiç sevmem, oysa başlangıçlar her zaman hep en güzelleridir. Şimdi bir sona daha yaklaşıyorum ve belkide son defa söylüyorum “MEZUN OLUYORUM”...

sevgili günlük; bugünlük benden bu kadar, yarın tekrar yazacağım =)

Sonsuza Dek Mutlu Yaşadılar

Bu zamana kadar hayatı hep ters gitmiştir bazı insanların. Düzgün giden şeyler olduğunda bile kaptırmazlar kendilerini çünkü kısa süreceğini bilirler. İsyan halindedirler çoğu zaman ve çok kez unuturlar aslında bir çok insandan daha iyi durumda olduklarını. Ama kendi hayat şartlarında en kötü durumda olduklarından şükür edecek durumda bile değillerdir.

Benimde hayatım hep yokuş yukarı. Ne acılar, ne zorluklar yaşadım ve hatta yaşıyorum. Uykunun dindiremediği acı yokmuş gibi uykuya kaçıyorum hep bu yüzden. Bu yanlış, doğru geldiği sürece kaybetmeye devam edeceğim belkide. Herşey yolundaymış gibi davrandıkçada ters tepiyor hayat. Bazen gerçekleri öldürüp hayalleri sağ bırakmak lazım diye düşünüyorum. Ama düşündükleri ile yaşadıkları bir olmuyor insanların.

Öyle zamanlar geliyor ki hayatımızın artık düze çıkmayacağına iyiden iyiye alışmaya başlıyoruz. En kötüsüde belki kötüye öyle güzel alışıyoruz ki iyileri göremiyoruz bile. Siz hiç hayallerinizden sıfır aldınız mı mesela? Böyle darmadağın olmak gibi bir şey, paramparça olmak falan işte. Hep yokuş hep yokuş kısacası...

Yazmaktan uzaklaştığımı düşünüyorum bazen, yazacak cümlelerim tükense mesela diyorum. Yok yok bu resmen içimdeki kişiyi kaybetmekle eş anlamda. Bir tek iyi giden şey yazı yazmak sanırım. Ben böyle anlatıyorum, dertlerimi yazıyorum falan sıkıyorum belkide sizi. Ama bu farklı bir terapi benim için. Yazacaklarım asla bitmeyecek...

Ben hayatı es geçmiyorum, yokuş yukarı çıkarken bile... Bazen hani böyle dinlerken acı veren şarkılar vardır ama biri kapatmaya kalkarsa “dur kapatma sonuna kadar çalsın” deriz. Hayata bir de bu gözle bakın... Büyüdük, büyüdükçe okuduğumuz kitaplar değişti. Kitapların türü değişti, sayfa sayısı arttı. Ama tek bir şey hiç değişmedi. Hiçbiri “sonsuza dek mutlu yaşadılar” cümlesi ile bitmedi... Masallar bile bu gerçekle süslü iken bizim hep mutlu olmamız epeyce lükse kaçardı sanırım...

Kendinize iyi davranın, mutlu kalın...

Gözlerimiz Kapalıyken Daha Çok Şey Görürüz

Ne kadar büyümüş benim hayallerim. Oysa daha dün emekliyorlardı sadece. Hayat iyi beslemiş belli. Acı yediğinde yüzü ekşimiş belki yer yer ama yemeyide öğrenmiş acıyı. Her şeyin sonu olduğu gibi hayallerinde sonu var elbet, ama sonu var diye hayallerimizden vazgeçecekte değiliz hani. Nasıl severek dinlediğimiz şarkılar bitiyor, ama dinlerken keyif alıyoruz onun gibi bir şey. Büyüdükçe hayallerim daha gerçekçi olmaya başladı. Anladım ki büyük hayal kırıklıkları hep küçük şeyler içindi aslında. Sahip olduğumuz o küçücük umut bize kocaman hayaller kurdurur. Külleri alev yapmaya kıvılcım nasıl yetiyorsa, aynı mantık buda.

Hayallerinin gerçek olmasıyla olmaması arasında bir fark yoksa eğer  ne diye hayal kurarsınki? Hep dünden kalma hayallerimiz vardır demi? Yaşayamadıklarımızı acaba yaşasaydık nasıl olurdular falan filan. Bu tür hayallerinden uyanmak, birinin kulağının dibinde parmak şıklatmasından daha yakın ve kaçamayacağın acı gerçeklerle dolu. İnsanlar hayatlarını yaşadıkları tecrübelere layık yaşamalı bence. Zamanında boşuna ağlamadık ya o kadar. Gözyaşlarının hakkını vermek lazım bazen. Yaşadıklarından, hayal kırıklıklarından ders almadıysan eğer, hayatın bir sokak çocuğunun cebinden daha boş demektir. Öznesinin sen olduğun başarılı hikayelerin  yoksa eğer, kurduğun cümleler birinin bana “nasılsın” dediğinde “iyiyim” demem kadar değersizdir çoğu zaman. Geçmişe hayal kurma, geçmişten sadece ders al. Şuan birileri gelecekte senin olduğun yerde olmanın hayallerini kurarken mesela, sen yaşadıklarına nankörlük etme. Bırak hayallerin koşsun dursun sen yakala, ama önüne geçme.

Hayallerim var şimdi benim, büyümüşte gerçekleşmeyi bekliyorlar. Hayallerim var şimdi benim, düşündükçe yüzümde tebessüm oluşturuyorlar. Hayallerim var şimdi benim, geçmişinden ders almış olgunlaşmış hayallerim.

O zaman ne diyoruz; “Bu hayatı sarıp sarmalasakta mı yaşasak, sarıp sarmalamasakta mı yaşasak” =) Neyse espirisi bir yana hayat sizin hayatınız yaşadıklarınızdan, hayal kırıklıklarınızdan siz sorumlusunuz başkası değil. Eğer gözleriniz açıkken göremediğiniz şeyler varsa birde kapalı bakmayı deneyin. Bazı zamanlar gözlerimiz kapalıyken daha çok şey görürüz...

Hepinize bol keyifli, bol başarılı, bol HAYALli, az hayal kırıklıklı günler diliyorum, sevgiyle kalın...

Sadece Ben Mi Böyle Düşünüyorum

Herkes aşkı bekleyen konumda hayatta. Kapının deliğinden bakıp orada biri olduğunu bildiği halde zile basmasını beklemek gibi bir şey işte. Kimsede o çalmadan ben açayım demiyor. Egolarımızla misafircilik mi oynuyoruz? Yo yo aslında tam olarak misafircilik falan değil bu, egolarımızın kölesi gibi yaşıyoruz. O yap derse yaparız, bekle derse bekleriz. “Heh tamam işte zil çaldı bak gördün mü beklediğime değiyormuş işte” dersin tam, sonra seslenirsin “Kim o? Kim o? Kim o?” Ne o yoksa zile basıp kaçan çocuklara mı denk geldik. Yankılanan sesinin etkisi geçene kadar buruk bir hüsranla başbaşasın şimdi. Elde kalan sadece aşkın hayal kırıklığı hali.

Nedendir bilinmez bu kabuğumuza çekilmemiz. Herkes aynı şekilde yaşıyor, ama baksan herkes cesaretli. Filmlerde oluyor genelde öyle bir anda gözgöze gelmeler, çarpışıp kitapların yere dökülmesi ve ilk bakışmalar, çıkarsızca yapılan fedakarlıklar, gecenin bir yarısında kalkıp şiirler yazmalar, saatlerce birbirini takip etmek ve konuşamadan eve gitmeler ve bunların sonunda olan “evlilikler” vs. vs. Yaşayana lafım yok bunları. Şanslı hisset işte kendini, sadece bu diyeceğim. Çünkü çoğumuzun kapısını aşk böyle çalmıyor.( benimkisi tam anlamıyla böyle çalınmış olsada )

Sadece ben mi böyle düşünüyorum ya da sadece ben mi böyle yaşıyorum sorusu gelir aklımıza çoğu kez. Bırakın sürekli yorulma modunu. Dinlenmeyi hatırlatın biraz kendinize. En son ne zaman yorulmayı bırakıp dinlendik. Beyin yorgunluğu, fizik yorgunluğu, KALP yorgunluğu... Tutmuyor demek ki bizim aşk problemlerimizde sağlama yapmak. Belki küçüklüğümüzden beri çoğumuz matematiği sevemedik ondan. İlk önce bize abc demesini öğrettiler sonra sayılar gelince benzemetik bir şeye ve öylece kaldılar...

Ama beklemek her zaman kaybetmektir. An’ı yakaladığın sürece şanslısın, zaman bir gün tersine akmadığı sürece giden gitmiştir çünkü. Şimdi ilk önce pencerenden bak dünyaya. Bahar var, çiçekler var, mis kokular var, kalpte heycan var... Tadını çıkar ve istiyorsan sen istediğinin peşinden git. Beyin gücü hepimizin o kadar kuvvetli değil, istediğimizi ayağımıza getirelim. Ya da kapının ardında bekleyen zile basacak kadar cesaretli değil...

Hepimizin Söyleyecek Sözü Var...

Her zaman hakkımızı savundamadığımız için kaybederiz. Hakkını savunanlar her zaman kazanıyor mu peki? Hayır tabiki. Ama sesleri duyuluyor en azından duyulmasını istedikleri kişiler tarafından.

İnsanlar var mesela sabahın köründe kalkıp ayaküstü bir dilim ekmek, iki zeytin yiyerek yola düşen. Daha işe varmadan, daha o gün bitmeden ertesi günün yoğunluğunu düşünen insanlar. Ay sonu nasıl gelir diye elini başının arasında sıkıştıran insanlar. Dertleri bellidir hep. Evde çocuk harçlık bekler, ev sahibi kira, faturalar yatırılmayı, hanım pazar parası vs. vs. Şimdi nasıl gelsin ne ayın başı ne sonu? Yaşadığı şehirden bir haber insanlar bunlar. Hayallerini yutmuş şehirler, geçim derdi peşindeler. Nasıl gezsin tozsun... Yüzünde tebessüm yokken ne diye yaşamın güzelliklerinden bahsetsin. Bu insana hayat nasıl güzel gelsin. Derdi çoktur belki ama sigara alacak parası bile yoktur. Aslında vardır ama o parayı sigaraya verecek lüksü yoktur. Birde ana baba hasreti yürekte...

İnsanlar var sesini duyurmak isteyen. Bir günde bizim olsun gönüllerimizce konuşalım diyen. İsteklerini söyleme hakkı olan insanlar var ama zorla susturulan. İnsanlar var benim ülkemde, bazı bazı insan muamelesi dışında her muameleyi gören ama asla pes etmeyen. Benim ülkemde “düşünce özgürlüğü” var diye kandırılan insanlar var en önemlisi.

Bugün güneş emekçiler için parlıyor. Bugün tüm dünya sizi dinliyor. Örülen teller, alınan önlemlerle ülkemde bu bayram gerektiği gibi kutlanamıyor olsada, bugün kulaklar sizde. Varsın desinler biri sağcı biri solcu. Nasıl olsa ağzı olan herkes konuşmuyor mu? 

İşçi gülemez mi? İşçi bayram edemez mi? Elele tutuşup halay çekemez mi? 

Mutlu Olmak Yüz Kızartıcı Bir Duygu Değil

Bazen her “an” ölümsüzleştirilmek ister. Sen an’ı yakalarsın ama baktığın zaman öncesi ve sonrası kafanda canlanır her zaman. Herkesin hatırlamak istediği anlar vardır, ya da unutmak istediği anlar tabi. Hayatta ayrıntıları yakalamak çok zordur ama tarifsizdir onun mutluluğuda. Belki bir çocuğun şeker yerken ki yüzündeki tebessüm, belki yuvasına yemek taşıyan karınca...

Hayatın bize sunduğu sayılı canlarımız yok. Her gün yitirdiğimiz bu can kırıkları bir “game over” cümlesinden sonra tekrar baştan başlamayacak malesef. Kırılan canlar geride kaldı yapacak pek bir şey yok. Ama ya bundan sonrası? Bu yüzden ki gözünüzün gönlünüzün gördüğü her karenin kıymetini bilin derim. Çünkü aynı kareler tekrar tekrar yaşanmayacak. Benzeri yaşansada aynı tadı vermeyecek. Yerli yerinde olan endişeler, korkular bile çoğu zaman güzeldir. Çünkü belki bir süre sonra endişe duyduğun o insanlar hayatında olmayabilirler. Korkunun bile tadını çıkarın yani. ;)

Bugün hayata pozitif bakmanın tadını yaşıyorum. Yakaladığım an’ları gözden geçirip gönlümü hoş tutmaya çalışıyorum. Çokta zor değilmiş küçük mutluluklar yakalamak. Sadece farkettim ki hayatımda kendime epeyce az yer ayırıyorum. Elimde makine ile sokaklara düştüm ve başkalarının mutluluklarının şahidi olmak istedim. Öyle güzeldi ki o yüzler, onlar zaten utanmadan mutlu olanlardı. Evet yanlış okumadın “utanmadan mutlu olanlar” dedim. Hangimiz kahkalarımızı bastırmadan gülüyoruz? Niye bir ağır olma havası var hepimizde? Toplumda yeri olan insan modeli bu mu? Bundan mı etkileniyoruz? O zaman ne anlamı kaldı farklı olmanın? Herkesin yapılacaklar listesi aynı mı? Bırakın bu saçmalıkları. Ağır olanların geldiği bir yer yok. Onlar hala mutsuz... Oysa hayatı dilediği gibi yaşayanlar dilediklerinden daha mutlu. Peki bir bak kendine ne eksiğin var? Hiç bir eksiğim yok deme, tek eksiğin cesaret işte. Kaybedecek bir şeyin yok, dişleri olmayan teyzem bile kahkaha atarken sen neyin derdindesin? Utanma gül, güldür... Mutlu olduğun her anı, ister kalem ister objektif ile ölümsüzleştir. Buna değerler unutma. Çünkü o anların içinde sen varsın. Çünkü sen değerlisin... 

                

    UTANMA, MUTLU OLMAK YÜZ KIZARTICI BİR DUYGU DEĞİL...