AŞK BİR KOD MU?

Aşk deyince yüzümüzde tebessüm oluşsa da, unutmayın ki aşkın elden mendil düşürmeyeni de var, mide de kalpler uçuşturmayanı da…

Çoğu bilim adamı neden aşk? Sorusuna cevap arayıp duruyor senelerdir. Ve hep bir çarpışma var aralarında. Neden ki? Hiç mi âşık olmadı acaba bu bilim adamları. Mesela aşk insanı güzelleştirir, aşk insanı değerli hissettirir, aşk insana yaşama umudu verir… Ben bir bilim kadını olmadığıma göre sorunun cevabını mikroskopta ya da bilimsel rakamlarda aramaya gerek yok. Kalp atışlarını dinle, kulak ver aşkın sesine…

Ve işte en başta söylediğim gibi birde diğer yüzü var aşkın… Yalnız kaldığında, yastığa başını koyduğunda, en önemlisi aynada kendine baktığında gördüğün o aşk. Ağlatan… Kimi zaman hıçkıra hıçkıra, kimi zaman avaz avaz. İşte şimdi gelsin o bilim adamları ve cevaplasınlar, İnsan bile bile acı çeker mi? 

Varmı aranızda bu soruya cevap verecek bilim adamı?

YA KENDİNE GÜVEN YA KARŞIDAN GELENE

Neden herkesin yüzleri farklı? Çünkü herkesin hayatları farklı. Bakın insanların yüzlerine, nasılda her şey yazılı bir roman gibi. Hele gözler... Tıpkı bir ayna gibi yaşanmışlıklara. Yaşar insan sürekli, ya istediğini ya da kaderini. İsmi yoksa yaşadığının tadı da yoktur…

Merhaba iç yalnızlığım. Bak benden sana kocaman bir zeytin dalı. Gel barışalım, biraz sitem doluyum ama hasretimde sana. Tüm yaşadıklarım sende saklı çünkü. Seninle tekrar barışmak geride yarım bıraktıklarıma kavuşmak gibi. Hayat bu işte, lambaların olmadığı bir trafikte karşıya geçmeye çalışmak gibi. Ya kendine güven ister yada karşıdan gelene…

Dar Kaldırımlar

Yıllar, alıştırdı sadece… Acılara, hüzünlere, gözyaşlarına. Daha güçlü artık bu kadın içindeki yalnızlıkla… Ölüm herkes için eşitken yaşamak neden değil?

Ne dünümde kalan mutlu bir anım var sanki ne de yarına dair umudum. Neden insanlar birbirine ya hep eksik ya da hep fazla? Olanı da olmayanı da kabullenmek neden bu kadar zor? Hani hayırlısını yaradan bilirdi, şimdi neye bu isyan? Yüceltmeyeceksin kimseyi. Neyse o kadar davranacaksın. Yücelttikçe beğenmez olur karşındaki seni.

Artık insanlar birlikte yürümesin diye dar yapılıyor kaldırımlar. Bizde bu oyuna yenik düştük. Dar kaldırımlarda sen önden ilerlerken ben arkada kaldım. Aslında geniş olsaydı da fark etmezdi kaldırımlar, dar kafalıydı çünkü insanlar…

Sözüm o ki, ne zaman derler ki sevmek ayıp değil işte belki o zaman yürekler buluşur….

Yoktu Çünkü Bir Bank Yoktu Artık Eylül

Neden sustu bütün şarkılar? Şimdi tek bir cümle yok hissettiklerimi anlatacak. Ya melodiler benimle ya da satır araları. Hep arada çünkü yaşadıklarım. Ne tam olarak bir kitap ne tam bir beste… Oysa hayat hep güzel, eylül hep güzel… Nedendir bilmem eylülde yaşarım hep. Sararmış yapraklar, parkta tek başına duran bir bank… Üstünde oturan yoktur kesin ya da çok nadir rastlarsınız. O havada kimin derdi, tek başına oturmak için oraya götürecek kadar içli ki… Bense her yerin bina olduğu bir ilde, sararmış yaprakların arasında yalnız kalmış bir bank arayan oldum. Yoktu! Olmayacaktı da! Ya çok kalabalıktı parklar ya karanlık ama yalnız değildi.

Bu kadar zaman oldu yazmayalı. Neydi kalemimi susturan? Cevapsız kalmış kocaman bir soru şimdi bu. İşte şimdi kelimelerim saklandı, gizlice buluştu ücra köşelerde. Yoktu çünkü bir bank, yoktu artık eylül. Saklanmaları gerekiyordu ama buluşmaları da…

Sekizinci Renk

Bir çocuk düşünün, kendi rengini keşfetmiş özgür bir çocuk. Özgür derken tabi sınırsızlıktan bahsetmiyorum. Sınırlar içerisinde özgür olandan yani. Sadece gökkuşağının sekizinci rengini bulan çocuktan bahsediyorum. Bir renk ile mutlu olabilenden…

Ben hiç sekizinci rengi bulamadım… Küçük mutluluklarım vardı elbet ama hiç özgür olamadım. Kendi sınırlarımı hep kendim çizdim, sildim baştan çizdim ama o sınırlar içerisinde kendime hiç özgür olma şansı vermedim. Bunları düşünüp dururken hep zamanın akıp gittiğini de hiç farketmedim.

O kaçıp giden zaman unutulup gidecek değil ya. Bulamadığım o rengin pişmanlığı yüreğimde olacak hep. Bir rengin dokusunda mutluluk aramak var ya, bu hep böyle gitmez… 

 

renginizi bulmanız ve mutlu olmanız dileği ile...

Küçük Bir Bahar Mutluluk

Bir bahar mutluluk… Küçük bir balkonda ailecek kahvaltı etmenin vermiş olduğu küçük bir bahar mutluluk…

Mevsimlerle birlikte değişen her duyguyu kontrol etmek ne kadar da zor. Güneş içinizi ısıtmak için elinden geleni yaparken ellerinizin üşüdüğünü hissedersiniz. Ve anlarsınız insan gerçekten soğuktan değil yalnızlıktan üşürmüş.

Bütün güzelliklerini gözünüze sokmak için elinden geleni yapar bahar. Zamanında yapraklarını dökmüş bir ağaç “bak ben bile çiçek açtım sıra sende” der gibi bakar size… Kuşlar sanki bahara serenat yapar. Bütün evren yeniden doğuşa ve yeni umutlara hazır… Gri bulutlar bile terk etmeye hazır artık gökyüzünü. Hala neyin ısrarı bu mutsuz ve yalnız hissetmek için kendini…

Benim de balkondaki o masamın bütün sandalyeleri elbet dolacak. O bahar mutluluğunu bende içime çekeceğim. İşte o zaman kuşlar bahara değil bütün bahar bana serenat yapacak…

bütün bahar mutlulukları sizinle olsun...

GaLiBa

Mutlu ettiğiniz zaman mutlu olursunuz. Peki ya mutsuz ettiğiniz zaman? Mutsuz olur musunuz? Pek çoğumuzun bu soruya cevabı hayır. Vicdanımızla baş başa kalmaktan çoğu zaman kaçarız. Yüzleşmek sadece vicdanımızla değil, birçok şeyden kaçtığımız bir duygudur. Gerçekten sevip sevmediğimizle bile yüzleşmek istemeyiz.

Aynı şey sevilip sevilmediğimizle de alakalı tabi…

Pek çoğumuz duygularımızdan emin olmadan “galibalar” ile yaşarız. Ne çok istediğimiz ne de herhangi bir şey pek dikkatimizi çekmez.

İstiyorum galiba

Başarabilirim galiba

Galiba aşığım

Seviyorum galiba gibi ucu bucağı olmayan “galibalı” cümleler…

Neyse GALİBA konu böyle giderse yazı çok uzayacak.

Düşlerimizin kanatları varken ve hayallerimizin dört duvarı yokken yaşamanın tadını çıkarmanız dileği ile şimdilik bu kadar ;)

Bazen Bir Hal Alır Beni

Şimdi kulaklarımda hep dinlediğim müzik listem, zihnimde yenilenen düşünceler. Hangisini anlatmalı, hangisini paylaşmalı bilmiyorum ama bir yerden başlamalı.

Yenilikleri sindirmek ne kadar uzun zaman alıyor. Tam sindirdim derken kopmaya başlıyor sanki bir yerlerden bir şeyler. Yüzünüze hüzn-ü darbeler alıyorsunuz resmen. İhtiyacınız belki bir sigara dumanı belki bir kadeh… Düşünürken hep nedense saate bakar gözler. Gecikmişlik hissi midir bunu yaptıran yoksa, yoksası falan yok tamamen gecikmişlik hissi bunu yaptıran. Yoktu o kadar acı, hüzün neden yoktan var oldu ki? Bazen öyle bir hal alırım ki istemsizce elim gitarıma gider, sanki hep duyarmışım gibi bir melodi çıkar parmaklarımdan. Hani derler ya ağlattı diye öyle bir şey sanki. Kim bilir belki de hep duyduğum bir melodidir…

Hayatımda kötü olan şeyler küçülsün diye gözümde, iyileri listelemeye kalkıyorum. Ardından derin bir nefes çekme ihtiyacı ile vazgeçiyorum. Hatta tutup nefesimi dışarı doğru veriyorum çünkü bu nefeste pekte iç açıcı şeyler olduğunu düşünmüyorum.

Yaklaşık bir ay gibi bir aradan sonra fazla derine girip modu değiştirmek istemiyorum. Şimdilik bu mod iyi diye düşünüyorum. Okurken hafiften düşünme ihtiyacı hissettiren ve bittiğinde hafiften yarıda bitmiş hissi bırakan bir yazı. Ve benim için günün sözü bir arkadaşımın face’in de okuduğum şu sözdür:

“ya hep sarhoşsak ve içince ayılıyorsak...”

Herkese iyi geceler…

Mutluluk Nasıl Bir Duygu?

Bir şarkı tut içinden. Öyle ki senle ben arasında olsun. Şimdi tuttuğun şarkıyı mutluluklarımızla çarp ve sonra üzüntülerimize böl. Neyse neyse bu işlemin sonucu yok bırak şarkıyı gitsin...

Hangimizin mutlulukları üzüntülerinden fazla? Niye hep en sevdiğimiz şarkı üzüntümüzü tekrar tekrar hatırlamak için seçilmiş oluyor? Niye anılarımızın katili olamıyoruz? Unutmak ateşe yürümek gibi geliyor çoğu zaman. Unutursan yanarsın… Unutmaya çalışırken yaşayıpta mutlu olan gördünüz mü siz hiç? Tam unuttum derken öyle güzel gelir ki o ritm. Ritm derken yaklaşan ayak seslerinden bahsediyorum. Kimi zaman en güzel ritm değil midir ayak sesi? Duymayı en çok özlediğim ritmdi belki, ama gidişin ayak sesleri değildi duymak istediklerim… Ritmin akışına bırakın kendinizi. Hepimiz içimiz ağlarken gülmeyi öğrendik ama çok azımız içimiz ağlarken hıçkıra hıçkıra ağlamayı başarabildik...

Şimdi okumanız bittiyse hafifte hüzün çöktüyse üzerinize kapatın her şeyi ve sokağa atın kendinizi. Bir parka belkide… Salıncakta sallanan bir çocuğa yavaşça yanaşın ve sorun “Mutluluk nasıl bir duygu?”


"mutluluk bence çok güzel bir duygu. mutluluk bence annemle babamın arasında uyumak demek. " ( Doruk- 5 yaşında )

Gittiği Yere Kadar

Nerde kalmışız en son? Mutlu muyduk yoksa  mutsuz mu? Ne önemi var ki sanki bunların. İki dakika içinde mutluysanız mutsuz olabilirsiniz yada tam tersi. Saniyeler sonrasının garantisi yokken ne bu vazgeçememezlik?

Gözlerimi aralıyorum şimdi hafiften, sanki yeni uyanır gibi yani. İlk başta bulanık her şey ama çok şey kaçırmış gibi. Çok geç kalmış gibi... Niye yabancıyım bu kadar diye soruyorum ayna karşısında kendime. Sonra her şeyin anlamsız, manasız olduğu bu dünyaya tekrar adapte olabilmek için yıkıyorum soğuk su ile yüzümü. Akıtıyorum beynimdeki düşünceleri. Onu bunu giyiyorum derken duraksıyorum birden, ve gözgöze geliyorum geçmişimle. Sonra dilimden dökülen iki satır kendime getiriyor beni “...Günah benim, kime ne” . Şarkının içinde buluyorum birden kendimi, kah bağırıp çağırmak geliyor, kah delirircesine kağıda kaleme kapanmak. Çoraplarımı giymek için eğildiğimde, gözlerim yerde sanki suçlu gibi ve beynimin tam üstünde hayatın bakışlarını hissediyorum dili olsa adeta “nereye kadar?” diyecek gibi. Nereye kadar... Öyleki bu sorudan kaçmak için geç kaldım numarasına yatıyorum ve hatırlıyorum nice nice sorulardan böyle bahaneler ile kaçtığımı. Ve dönüp cevaplamak istediğimde dilimden dökülenler sadece üç kelime oluyor “gittiği yere kadar”...

iyi dinlemeler...