Her Şey Geçti

             
                Oysa ne güzel bir hayal dünyam vardı benim. Şimdi oda yok... Sizin hayallerinizin içine acı karıştı mı hiç? İnsan hayallerinin içinede acı sıkıştırır mı? Hayal nedir? Hayal kurarken tekrar tekrar ağlar mı insan?

                Bazen gecenin zifirisi gibi gelir hayat bize. Rütben ister çocuk olsun ister subay farkeder mi zifiri karanlıkta? Mutsuzsun işte ve o yüzden zifiri seninde adın. Tamamen çıkmaz sokaklarla dolu sanki, ucu bucağı gözükmeyen bir karanlık işte. Bir adım atsam karanlığın içinden bana aydınlık gelen bir yöne doğru. Sonra biri gelse ve kulağıma fısıldasa “her şey geçti”... Sonra ben bu mutlulukla deli gibi şarkı söylesem kimse duymasa beni ama herkes beğense sesimi.

Hayaller ne baharlar saklar demi içinde? Ne yeşeren umutlar. Bir gün o hayallerin biri gülümser belki bize diye, deli gibi hayal kuruyoruz işte.  Bir gün mutluluk banada gülümser diye kuruyorum bu hayalleri... Umut nasıl fakirin ekmeği ise, hayalde mutsuzun umudu işte.

Esaretin altında kalmış yüreğimin nefesi

Yitip gitmek mi bunun tek çaresi?

Lambalar kapansın duyuluyor gözyaşımın sesi

Üzülmesin sevdalılar

Leylasız mecnun yazmamış bu şehir efsanesi...

               

Saklı Kalanlar

Eski bir masal takıldı bugün rüyama. Uyanmak istemedim adeta. Mutluydu sonu çünkü, birlikte gülmeler, birlikte susmalar, birlikte ağlamalar vardı. Hatta gitmeler bile birlikte yapılmıştı. Ama uyandım...

O kadar nefret ediyorum ki yazdığım her yazının içinde aslında birilerinin saklı olmasından, ama başka türlüde yazamıyorum işte. Sonra yazdıklarımı silmek zorunda kalıyorum sanki herkes kimden bahsettiğimi anlamış gibi geliyor. Şimdilerde hayal gücüm ile avutuyorum kendimi. Aslında sadece şimdilerde yaptığım bir şey değil bu sanırım...

Sanırım ben uyurken kalbimi çalmış olmalılar. Ya da tam olarak öyle değilde duygularımı diyelim... Her neyse bugün yazımı uzatasım yok hiç, neden bilmiyorum. O zaman küçük bir dörtlükle kapatalım bugünlük yazımızda böyle olsun ;)

Eskilerden ne var aklında diye sorarlarsa bir gün sana

Rahat rahat cevap ver diye, daha çok gidiyorum uzaklara

Her bir adımda kendimden de uzaklaşıyorum edata

Anıları, resimleri hatta hayallerimizi bile yok ettim

Ne var ki bir tek sevgimi yok edemedim, onuda sen bilemedin...

Nerde Kaybettiğimi O Kadar İyi Hatırlarken

Yine buluştu akreple yelkovan. Bende kalemimle buluştum birden. Zamana hükmedebilenlere çok özeniyorum bazen. Hele hele böyle günlerce etrafa gülücük saçan o insanlar var ya, acayip imreniyorum...

Çaresi bulunur diye diye dert denizi içinde kaybolduk resmen. Dermansızlık küreklerimi aldı götürdü ve rüzgar o kadar acıdı ki halime tebessüm etmeye bile çekindi dalga çıkar diye... Gülüşümü arar oldum sebepsiz ve saçma yerlerde, oysa nerde kaybettiğimi o kadar iyi hatırlarken. Salağa yatmak ne kadar kolay değil mi? Etrafımda bulunan insanların salağa yatmasına sinir oluyorum işte, ve birde salağa yatıp kalkmayı unutmalarına...

Bazen sizde hayatınızın çok boktan olduğunu düşünüyor musunuz? Mesela en uzun mutluluğunuz ne kadar desem gerçekten merak ediyorum cevapları? Hayır o kadar mutsuz bir insan değilim belki ama mutluluk sınırının altında olduğumdan eminim. İnsan bir kere gülüşünü kaybetti mi çok zor toplaması ve ben toplayamanlardanım sanırım.

Hani yazılı olmayan bazı kuralları vardır insanın, kendi kendine koyduğu ve uygulamaya başladığı. Hatta bazen neden koyduğunu unuttuğu kurallar... En zor tarafı nedir biliyor musunuz bu kuralları koymanın? Sildirecek kimse bulamamak... Mağlup oldum ben hayat oyununda sanırım...

Not: eğer etrafınızda sevdikleriniz varsa ya da en önemlisi sizi sevdiğini belli eden insanlar varsa tebessüm etmekten kaçınmayın. Tebessüm paylaştıkça çoğalan en ucuz değerdir ;)

He bu arada sorum halen geçerli, cevaplarınızı yorum olarak atabilirsiniz ;) En uzun mutluluğunuz ne kadar sürdü?

Büyümek İstemek Yaptığım En Çocukça Hata

Bazen gerçekler yüzleşmek istemeyeceğiniz kadar acı gelmiyor mu sizede? Yoksa bu sadece bana mı oluyor? Herşeyden öyle ustaca kaçıyorum ki, çünkü duyacaklarım önce benim canımı yakacak sonra benim söyleyeceklerim başkalarının canını... Sustukça büyümedik mi zaten? İçimize ata ata büyümek zorunda bırakıldık. Küçükken büyümek adına yaptığım duaların bu kadar çabuk kabul olacağını düşünmemiştim. Büyümek istemek yaptığım en çocukça hata...

Şimdilerde pusulası kaybolmuş bir kaptan gibiyim denizin ortasında. Zifiri karanlıkta ne önüm belli ne de kıyılara yakın olduğuma dair fener var ortalarda. Eğer kürek çekecek gücüm hala varsa savaştığım bir şeyler vardır. Fakat eğer oturmuş bir dalga çıkmasını ve kıyıya vurmayı bekliyorsam kendim için bile savaşacak gücüm kalmamış demektir. He peki sen ne yapıyorsun diye sormayın sakın. Çünkü ne yaptığımı bende bilmiyorum. Kalkıp kürek çekiyorum, iki kürek sonra pişman olup bırakıyorum...

Size sus artık diyen biri çıkana kadar her şeyi konuşun. İnanın ki susmak erdemlik falan değil sadece aptallık...

Geceniz aydınlık, yıldızınız parlak, yüzünüz güleç olsun ;)

Peki

Kaç kere “peki” dedik karşımızdaki insana? Çok kez dedik elbet düşünmeye gerek yok. Peki bir soru daha kaç kez gerçekten kabul ettiğimiz için “peki” dedik? Hmm sanırım bu soru biraz zor oldu. Çoğu kez yorgun düştüğümüz için peki deriz. Açıklama yapmaktan kaçtığımız için peki deriz. Konu kapansın diye peki deriz. Ve en önemlisi bunu sanki karşıdaki kişi anlamıyormuş gibi rahat yaparız.

Kaç kez canınız yandı gerçekten? Ohooo dediğinizi duyar gibiyim burdan. Peki kaç kez GERÇEKTEN canınız yandı? Dönüp bir önceki cümleyi okumayın evet aynısını sordum, sadece vurguyu değiştirdim o kadar. Aslında canınız hiç yanmadı, yani canınızı başkaları hiç yakmadı... Kaç kere olmayacığını bildiğiniz şeyin hayali ile süslediniz gecelerinizi? Her gece... Hayallerimizdi canımızı yakan her seferinde, üstelik kendi kurduğumuz hayallerimiz... Hayallerimize dahil ederken onlara sormadık çünkü...

Geçmişte kalan kaç kişiyi gerçekten unuttunuz? Hiç birini...! Yoo ben unuttum demeyin hiç, unuttum derken bile kimi unuttuğunuzu hatırladığınızı gözünüzden kaçırıyorsunuz. Yaşananların hiçbiri unutulmak için yaşanmadı bence. Belki yenileriyle kıyaslanmak için, belki ders almak için ama boş yere değil...

Ne acılarım, ne peki’lerim, ne hayallerim benimde bitmedi ve kimse içinde unuttum onu demedim. Bende hayallerime dahil ederken insanları kimseden izin almadım ve bu yüzden hayallerimden bir anda çıktıklarında da onları suçlayacak yüzüm olmadı...

Neyse o kadar çok yazacak şeyim var ki aslında bu sefer ama biraz kafamı toplarlamak istiyorum. Hayal kurmaktan asla vazgeçmeyin ama yıkılan hayallerinizin sorumluluğunuda başkalarına yüklemeyin...

He bu arada gülmek size çok yakışıyor =)

Ben Hiç Bir Zaman Dolunay Olamayacağım

Aşk... Bir cümle midir yoksa bir kelime mi? Peki eğer cümle ise yüklemi ve öznesi nedir? Evet inkar edemezsiniz AŞK diye bir cümle var. Öznesi ve yüklemi olmayan ama iki yürekten oluşan.

Hayatım diye bir sesleniş var örneğin. Herkesin dilinde rezil olan bir kelime. Oysa ne kadar kısa ve net HAYATIM... Nefes alıp vermektir hayat ve bu yüzden nefesimiz olarak hissettiğimiz insana hayatım deriz, en azından BENCE...

Hayatım boyunca yaptığım hiçbir şeyden pişman olmadım, yanlış yaptığımı düşünmedim. Tek düşündüğüm, yanlış insanlar için o doğruları yapmış olmak, asıl koyanda bu olsa gerek. Hani herkesin her yerde okuduğu bir cümle vardır; hayatında olan herkes sana huzur verecektir kimisi gelmesiyle kimisi gitmesiyle... Kimin yazdığını şuan hatırlamıyorum ama doğruluğunu tartışmaya gerek yok sanırım.

Çok kısa değil yakın bir zamanda yıldız ve ay muhabbeti yaptım bir arkadaşla ve ayın hilal halini çok sevdiğini söyledi. Oysa ben ayın dolunay haline aşıktım. Neden diye sordu? Çünkü dedim, çünkü herşeyini tamamlamış daha ilerisi yok. Ve her şeyini tamamlamış olmanın gururu ile o kadar güzel aydılatıyor ki gecenin o karanlığını hayran olmamak elde değil. Ve sonra dedim ki “ben hiç bir zaman dolunay olamayacağım”. Ya yıldızlar? Sebepsizce baktıkça beni ağlatan tek gerçek onlar...

Sıkca dinlediğim bir şarkı var yalnız kaldığımda ve herşeyi özetleyen sözleri var;

“Her sevincin her kederin
En ölümsüz sevgilerin
Sonsuz denen göklerin
Herşeyin bir sonu varsa”

                Evet herşeyin bir sonu var diyor ve bu yazının da sonuna geliyorum. Biliyorum bu sefer saçma sapan şekilde bitti bu yazı ama anlatamadığım çok şey var, anlatmak için bulamadığım kelimeler var. Bir gün herşeyi anlatacak bütün kelimeleri topladığımda kitap yazacağım ve kitabımın adına da “Koybolan Kelimelerim” koyacağım...

                Sevgiyle, mutlulukla kalın. Benim mutlu olacak dermanım yokken, içimde kalan ufak mutluluk tanelerini size gönderiyorum. Ben kullanamıyorum siz tadını çıkarın ;)

Benim Kanatlarım; Kelimelerim

Bazıları hep sordu neden yazıyorsun diye, bazıları okudu geçti, bazıları oralı bile olmadı, bazıları takdir etti... Kanatları olan bir kuş uçmaktan başka ne ister? Ya da uçmaktan başka ne yapabilir? Benim kanatlarımda kelimelerim. Yazmaktan başka ne yapabilirim ki? Hani söylemek istediğimiz çoğu şey konuşma bittikten sonra aklımıza gelir ya, işte ben öyle bir durum yaşamıyorum kanatlarım sayasinde ;) Söylemek istediğim, haykırmak istediğim çoğu şey kimi zaman açık bir şekilde, kimi zaman alttan alttan göndermelerle yazılıdır sayfalarımda, Anlayana... Bazı şeyleri ne kadar çok haykırmak istersek o kadar haykırır gibi susarız. Neyse bir çay koyunda içelim, şekersiz olsun  =)

Yıllar değişiyor, gündem değişiyor, çevre değişiyor. İyi de arkadaş o zaman ben nerde yanlış yapıyorum? Senelerdir yapılacaklar listem halen aynı;

*eğitim hayatından kurtulmak

*araba almak

*mutlu olmak

*evlenmek

*kariyer yapmak

*hedeflerime odaklanmak v.b.

Ya bu arada bugün günlerden ne? Yoksa ben yerimde mi sayıyorum? Evet hemen yeni yapılacak listemi açıklıyorum;

*önceki yapacaklarını unutmak =))

Haydi sevgiyle kalın. Bak sevgiyle kalın deyince nasılda aklıma düştü yine sevgilim, yollara düşesim geldi yine. Ah be yar şu dalgalara karışsanda gönül kıyılarıma vursanda içimdeki şu hasret ateşini bir serinletsen...

Gözünüz kulağınız bende olsun, gönlünüz ise en sevdiğinizde ;)

Henüz Yok Ortada

Aslında ne yazacağımı çok düşündüm. Fakat şöyle bir şey var ki Çarşamba günü Kuzey Güney izlerken konumun ne olacağına karar verdim. Sezon finalinin özeti sanırım “birinin canını yakmak istiyorsan en yakınının canını yak”. Aslında ne kadar basit ve geçerli bir yöntem değil mi? Hangimiz sevdiğimiz insanın canı yanınca üzülmeyiz?

Herşeyin yolunda olduğu bir hayatta yaşıyor olmak sanırım çokta güzel bir düşünce değil. Çabalayacak bir şeyleri olması lazım insanın hayatta bence. Sevdiği için çabalamalı, ailesi için çabalamalı, dostları için çabalamalı gibi gibi... Sonuçta hiçbirimiz süperman değiliz, ve hiçbir zaman olamayacağız. Nasıl da kompozisyona benzer bir hayatımız var. Giriş, gelişme, sonuç... Herkesin hayatının giriş kısmı süslü cümleler ile yazılıdır. Sonuçta burda maksat devamını okuması için karşı tarafı merak ettirmek. Ve süslü cümlelerden sonra gelişme bölümüne geliriz yavaşça. İşte gerçekler burda başlanır anlatılmaya. Hüzünler, kalp kırgınlıkları, gözyaşları ve tabi mutluluklar. Hayatımıza gireni çıkanı yazmayız burda genelde, çünkü çoğu zaman niye gittiklerini bilmeyiz. Hep kendi kırgınlıklarımızı ve kendimizi haklı bulduğumuz zamanlar yazılıdır burda. Gözyaşlarımızı hatırlarız çoğu zaman ve hep sevdiklerimiz için akmıştır. Belki bir sevgili, belki bir dost, belki bir anne için... Bakınca ne kadarda tuhaf demi beynimizdeki düşünce;  onun canı yanacağına benimkisi yansın, boşver ben üzüleyim ya... İşte konumuzda tam bu değil mi? Hep fedakarlık yapmaya hazırız, çünkü onları ağlarken görmeyi sevmeyiz, kıyamayız... Hayatımızın gelişme bölümü böyle hikayeler ile devam eder genelde. Ve çoğu zaman hiç düşünmeyiz sevdiklerimizi kaybetmeyi ya da bizim canımızı yakmak için sevdiklerimizi kullanabileceklerini...

Kimse sevdikleri ile sınanmasın diyorum ve yazımı bitiriyorum...

He bu arada sonuç bölümüne gelince; Henüz yok ortada...

sevgiyle kalın...

Öğrencilikten Terfi

Oooo olamaz, en son yazımı 4 Haziranda yazmışım. Eee mezuniyetti, memlekete dönüştü derken vakit bulamamışım belliki =) Tabi bunlar geçerli sebepler değil biliyorum. Memlekete dönüştü falan derken iş bulma olayını arada da hallettim, benden kaçar mı =) Artık öğrencilikten öğretmenliğe terfi ettim, hepimize hayırlı olsun...

Bu süreçler gerçekten zor ve yükü ağır süreçlermiş. Vedalar aynı zamanda gelen başlangıçlar derken hayatın rüzgarına kapılıveriyoruz. Elimde bir sürü puzzle taşı ama nereye koyacağımı bulamıyorum. Bulamıyorum derken hepsi kendi kedine oturuyor bir yerlere. Ve hiç alışık olmadığım resimler çıkıyor ortaya.

Şimdi Eylülde tekrar başlayacak bir okulum yok. Şimdi ki telaşlar çok başka. Okulumda öğrencilerime yetebilecek miyim derken tabi onu takip eden hayat kurma telaşı var yüreğimde. Şimdilik bu kadar yazıyorum, sadece yazmayı unutmadığımı bilin diye =) En kısa zamanda tekrar güzel yazılarımla burda olacağım...

He bu arada yazı atlamayalım ya; güneş, kum, deniz... Herşey gönlünüzce olsun.