Küçük Bir Bahar Mutluluk

Bir bahar mutluluk… Küçük bir balkonda ailecek kahvaltı etmenin vermiş olduğu küçük bir bahar mutluluk…

Mevsimlerle birlikte değişen her duyguyu kontrol etmek ne kadar da zor. Güneş içinizi ısıtmak için elinden geleni yaparken ellerinizin üşüdüğünü hissedersiniz. Ve anlarsınız insan gerçekten soğuktan değil yalnızlıktan üşürmüş.

Bütün güzelliklerini gözünüze sokmak için elinden geleni yapar bahar. Zamanında yapraklarını dökmüş bir ağaç “bak ben bile çiçek açtım sıra sende” der gibi bakar size… Kuşlar sanki bahara serenat yapar. Bütün evren yeniden doğuşa ve yeni umutlara hazır… Gri bulutlar bile terk etmeye hazır artık gökyüzünü. Hala neyin ısrarı bu mutsuz ve yalnız hissetmek için kendini…

Benim de balkondaki o masamın bütün sandalyeleri elbet dolacak. O bahar mutluluğunu bende içime çekeceğim. İşte o zaman kuşlar bahara değil bütün bahar bana serenat yapacak…

bütün bahar mutlulukları sizinle olsun...

GaLiBa

Mutlu ettiğiniz zaman mutlu olursunuz. Peki ya mutsuz ettiğiniz zaman? Mutsuz olur musunuz? Pek çoğumuzun bu soruya cevabı hayır. Vicdanımızla baş başa kalmaktan çoğu zaman kaçarız. Yüzleşmek sadece vicdanımızla değil, birçok şeyden kaçtığımız bir duygudur. Gerçekten sevip sevmediğimizle bile yüzleşmek istemeyiz.

Aynı şey sevilip sevilmediğimizle de alakalı tabi…

Pek çoğumuz duygularımızdan emin olmadan “galibalar” ile yaşarız. Ne çok istediğimiz ne de herhangi bir şey pek dikkatimizi çekmez.

İstiyorum galiba

Başarabilirim galiba

Galiba aşığım

Seviyorum galiba gibi ucu bucağı olmayan “galibalı” cümleler…

Neyse GALİBA konu böyle giderse yazı çok uzayacak.

Düşlerimizin kanatları varken ve hayallerimizin dört duvarı yokken yaşamanın tadını çıkarmanız dileği ile şimdilik bu kadar ;)

Bazen Bir Hal Alır Beni

Şimdi kulaklarımda hep dinlediğim müzik listem, zihnimde yenilenen düşünceler. Hangisini anlatmalı, hangisini paylaşmalı bilmiyorum ama bir yerden başlamalı.

Yenilikleri sindirmek ne kadar uzun zaman alıyor. Tam sindirdim derken kopmaya başlıyor sanki bir yerlerden bir şeyler. Yüzünüze hüzn-ü darbeler alıyorsunuz resmen. İhtiyacınız belki bir sigara dumanı belki bir kadeh… Düşünürken hep nedense saate bakar gözler. Gecikmişlik hissi midir bunu yaptıran yoksa, yoksası falan yok tamamen gecikmişlik hissi bunu yaptıran. Yoktu o kadar acı, hüzün neden yoktan var oldu ki? Bazen öyle bir hal alırım ki istemsizce elim gitarıma gider, sanki hep duyarmışım gibi bir melodi çıkar parmaklarımdan. Hani derler ya ağlattı diye öyle bir şey sanki. Kim bilir belki de hep duyduğum bir melodidir…

Hayatımda kötü olan şeyler küçülsün diye gözümde, iyileri listelemeye kalkıyorum. Ardından derin bir nefes çekme ihtiyacı ile vazgeçiyorum. Hatta tutup nefesimi dışarı doğru veriyorum çünkü bu nefeste pekte iç açıcı şeyler olduğunu düşünmüyorum.

Yaklaşık bir ay gibi bir aradan sonra fazla derine girip modu değiştirmek istemiyorum. Şimdilik bu mod iyi diye düşünüyorum. Okurken hafiften düşünme ihtiyacı hissettiren ve bittiğinde hafiften yarıda bitmiş hissi bırakan bir yazı. Ve benim için günün sözü bir arkadaşımın face’in de okuduğum şu sözdür:

“ya hep sarhoşsak ve içince ayılıyorsak...”

Herkese iyi geceler…

Mutluluk Nasıl Bir Duygu?

Bir şarkı tut içinden. Öyle ki senle ben arasında olsun. Şimdi tuttuğun şarkıyı mutluluklarımızla çarp ve sonra üzüntülerimize böl. Neyse neyse bu işlemin sonucu yok bırak şarkıyı gitsin...

Hangimizin mutlulukları üzüntülerinden fazla? Niye hep en sevdiğimiz şarkı üzüntümüzü tekrar tekrar hatırlamak için seçilmiş oluyor? Niye anılarımızın katili olamıyoruz? Unutmak ateşe yürümek gibi geliyor çoğu zaman. Unutursan yanarsın… Unutmaya çalışırken yaşayıpta mutlu olan gördünüz mü siz hiç? Tam unuttum derken öyle güzel gelir ki o ritm. Ritm derken yaklaşan ayak seslerinden bahsediyorum. Kimi zaman en güzel ritm değil midir ayak sesi? Duymayı en çok özlediğim ritmdi belki, ama gidişin ayak sesleri değildi duymak istediklerim… Ritmin akışına bırakın kendinizi. Hepimiz içimiz ağlarken gülmeyi öğrendik ama çok azımız içimiz ağlarken hıçkıra hıçkıra ağlamayı başarabildik...

Şimdi okumanız bittiyse hafifte hüzün çöktüyse üzerinize kapatın her şeyi ve sokağa atın kendinizi. Bir parka belkide… Salıncakta sallanan bir çocuğa yavaşça yanaşın ve sorun “Mutluluk nasıl bir duygu?”


"mutluluk bence çok güzel bir duygu. mutluluk bence annemle babamın arasında uyumak demek. " ( Doruk- 5 yaşında )

Gittiği Yere Kadar

Nerde kalmışız en son? Mutlu muyduk yoksa  mutsuz mu? Ne önemi var ki sanki bunların. İki dakika içinde mutluysanız mutsuz olabilirsiniz yada tam tersi. Saniyeler sonrasının garantisi yokken ne bu vazgeçememezlik?

Gözlerimi aralıyorum şimdi hafiften, sanki yeni uyanır gibi yani. İlk başta bulanık her şey ama çok şey kaçırmış gibi. Çok geç kalmış gibi... Niye yabancıyım bu kadar diye soruyorum ayna karşısında kendime. Sonra her şeyin anlamsız, manasız olduğu bu dünyaya tekrar adapte olabilmek için yıkıyorum soğuk su ile yüzümü. Akıtıyorum beynimdeki düşünceleri. Onu bunu giyiyorum derken duraksıyorum birden, ve gözgöze geliyorum geçmişimle. Sonra dilimden dökülen iki satır kendime getiriyor beni “...Günah benim, kime ne” . Şarkının içinde buluyorum birden kendimi, kah bağırıp çağırmak geliyor, kah delirircesine kağıda kaleme kapanmak. Çoraplarımı giymek için eğildiğimde, gözlerim yerde sanki suçlu gibi ve beynimin tam üstünde hayatın bakışlarını hissediyorum dili olsa adeta “nereye kadar?” diyecek gibi. Nereye kadar... Öyleki bu sorudan kaçmak için geç kaldım numarasına yatıyorum ve hatırlıyorum nice nice sorulardan böyle bahaneler ile kaçtığımı. Ve dönüp cevaplamak istediğimde dilimden dökülenler sadece üç kelime oluyor “gittiği yere kadar”...

iyi dinlemeler... 

 

Zamanın Kurbanı

Geçmişe dair deli bir özlem var yüreğimde. O kadar ki, bu özlemin şiddeti ile günümden tad dahi alamıyorum. Geçmiş derken; 6-7 sene öncesi işte...

Benim zamanımda heycanlar masumdu. Bir erkek akşam kızı yatağa atacağım diye heycalanmazdı. Bir kız ne zaman öpüşeceğiz diye geceleri hayaller kurmazdı. Ne bileyim, benim zamanımda ya pencereden baktığımda beni görürse gibi masum heycanlar vardı. Eli elime değdi diye utanırdık biz. Zamanın kurbanı oluyoruz hepimiz.

Şimdi herkes herkesi çok rahat seviyor. Şu ona buna ruhsat vermeler var ya keşke duygularda da olabilse. Ruhsat nedir? İnsanlığa uygunluktur bir nevi. O zaman “seni seviyorum” demek için bir ruhsat alabilir miyim? Yoo efendim öyle hemen veremiyoruz önce “ben oturdum düşündüm taşındım” ruhsatı almanız gerekiyor, sonrasında hemen espiri yapabilme, anlayışlı olabilme, sabırlı olabilme, dürüstlük, sadıklık vesaire vesaire sınavlarından geçtikten sonra “seni seviyorum” ruhsatı alabilirsiniz. He tabi ortalıkta malum ruhsatını almış ama terketmiş çok insan var. Bunlarada bir gün pişman olup geri dönmek isterlerse diye “avcunu yalama” ruhsatı verebiliriz...

Sevmesi kolay olduğu gibi terketmesi de kolay anladığınız gibi. Asıl kolay olan duygular... Hiç tanımadığımız birine, öldürmek istercesine kin besleyebilen bir canlı olmadık mı? Hiç tanımadığımız birine bedenimizi teslim edecek kadar kolay aşık olmadık mı?

Hep gitmek isteyipte gidemediğim o yerden, hep olmak isteyipte olamadığım o kişiye yazmış olayım bu yazımı... Her şey kolay, asıl zor olan Birlikte Ölmeye Cesaret Etmek.

OnSekiz

Uzunca bir tatil arasından sonra tekrardan merhaba... O kadar çok yazacak anlatacak şey birikti ki hangisinden bahsetmeliyim bilmiyorum. Sarılmak ne kadar güven verici bir eylemmiş. Yaklaşık bir sene sonra hissettim bu güveni ve huzurlu nefesi.

Öyle zama gelir ki zaman su gibi akar, öyle bir zaman gelir ki bir gün yıl gibi geçer. Hüzün, keder, daha önce hiç yaşamadığım kadar büyük kalp kırgınlıkları ve yine hiç olmadığım kadar mutluluk... Şimdilerde ne mutluluğa anlam yükleyebiliyorum, ne de hüzne. Görünmez bir mezar adeta zaman. Ağustosun çılgın sıcakları son bulmaya başlarken sonbahar çalıyor kapıyı sararmaya başlayan umutlarla birlikte. Dalına tutunamamış her umut yavaş yavaş yere düşecek ve yeşermek için ilkbaharı bekleyecek... Ben nerdeyim bir bulabilsemde sonra seni aramaya başlasam yapraklarını dökmeden sen. Ağlamamalısın der bir şarkı mısralarında ve dinleriz o şarkıyı saklamaya çalışıtığımız gözyaşlarımızla.

Her gidenin dönüş yolu farklıdır. Kimisi şafak sayar, kimisinin şafağı bile yoktur dönmek için. Şimdi küçük sevinçleriniz sizin olsun, benim sessiz çığlıklarım bir şarkı olup geçiyor gözlerimin önünden...

İyi Dinlemeler...

 

Kaybolan Yakamoz

Aynı gökyüzünde ayrıydı güneşin... Sadece güneşimiz miydi ayrı olan? Mutluluklarımız, gözyaşlarımız, hayallerimiz bile ayrıydı bence. 

Çoğalan seslerim var yine bu aralar. Susmaktan arda kalanlar olsa gerek. Korkularıma sahip çıktığım gibi, umutlarımada sahip çıkıyorum şimdilerde. Kayıp giden yıldızlarım canımı yakar oldu çünkü. Gökyüzümde karanlıktan başka bir şey göremez oldum. Yakamozum bile kaybolmuş...

O kadar uzun süredir yalnızlıkla aynı yatağı paylaşıyorum ki, artık küçük yalnızlıklara gebeyim. Dilim, ellerim, yüreğim o kadar alışmış ki mutsuz, umutsuz ve yalnız olmaya yabancı değiliz birbirimize.

Kendi kendine soruyor insanlar aşk niye var? Sahi ya aşk gerçekten niye var? Aşk deyince aklınıza kaç kişi birden geliyor? Peki ya sevgi niye var? Sevgi deyince aklınıza kaç kişi geliyor? Hatırlanmayan anılar can yakar bazen, sebepsizce ve anlamsızca hemde. Aşk ve sevgi üzerine yaşanılan ve unutulmaya çalışan her an’da can yakar. Ama bence asıl can yakan tek taraflı unutulan anılardır. Aşk gerçekten bir alışkanlık belkide, belkide gerçekten siz haklısınız...
 

Her Şey Geçti

             
                Oysa ne güzel bir hayal dünyam vardı benim. Şimdi oda yok... Sizin hayallerinizin içine acı karıştı mı hiç? İnsan hayallerinin içinede acı sıkıştırır mı? Hayal nedir? Hayal kurarken tekrar tekrar ağlar mı insan?

                Bazen gecenin zifirisi gibi gelir hayat bize. Rütben ister çocuk olsun ister subay farkeder mi zifiri karanlıkta? Mutsuzsun işte ve o yüzden zifiri seninde adın. Tamamen çıkmaz sokaklarla dolu sanki, ucu bucağı gözükmeyen bir karanlık işte. Bir adım atsam karanlığın içinden bana aydınlık gelen bir yöne doğru. Sonra biri gelse ve kulağıma fısıldasa “her şey geçti”... Sonra ben bu mutlulukla deli gibi şarkı söylesem kimse duymasa beni ama herkes beğense sesimi.

Hayaller ne baharlar saklar demi içinde? Ne yeşeren umutlar. Bir gün o hayallerin biri gülümser belki bize diye, deli gibi hayal kuruyoruz işte.  Bir gün mutluluk banada gülümser diye kuruyorum bu hayalleri... Umut nasıl fakirin ekmeği ise, hayalde mutsuzun umudu işte.

Esaretin altında kalmış yüreğimin nefesi

Yitip gitmek mi bunun tek çaresi?

Lambalar kapansın duyuluyor gözyaşımın sesi

Üzülmesin sevdalılar

Leylasız mecnun yazmamış bu şehir efsanesi...

               

Saklı Kalanlar

Eski bir masal takıldı bugün rüyama. Uyanmak istemedim adeta. Mutluydu sonu çünkü, birlikte gülmeler, birlikte susmalar, birlikte ağlamalar vardı. Hatta gitmeler bile birlikte yapılmıştı. Ama uyandım...

O kadar nefret ediyorum ki yazdığım her yazının içinde aslında birilerinin saklı olmasından, ama başka türlüde yazamıyorum işte. Sonra yazdıklarımı silmek zorunda kalıyorum sanki herkes kimden bahsettiğimi anlamış gibi geliyor. Şimdilerde hayal gücüm ile avutuyorum kendimi. Aslında sadece şimdilerde yaptığım bir şey değil bu sanırım...

Sanırım ben uyurken kalbimi çalmış olmalılar. Ya da tam olarak öyle değilde duygularımı diyelim... Her neyse bugün yazımı uzatasım yok hiç, neden bilmiyorum. O zaman küçük bir dörtlükle kapatalım bugünlük yazımızda böyle olsun ;)

Eskilerden ne var aklında diye sorarlarsa bir gün sana

Rahat rahat cevap ver diye, daha çok gidiyorum uzaklara

Her bir adımda kendimden de uzaklaşıyorum edata

Anıları, resimleri hatta hayallerimizi bile yok ettim

Ne var ki bir tek sevgimi yok edemedim, onuda sen bilemedin...