Zamanın Kurbanı

Geçmişe dair deli bir özlem var yüreğimde. O kadar ki, bu özlemin şiddeti ile günümden tad dahi alamıyorum. Geçmiş derken; 6-7 sene öncesi işte...

Benim zamanımda heycanlar masumdu. Bir erkek akşam kızı yatağa atacağım diye heycalanmazdı. Bir kız ne zaman öpüşeceğiz diye geceleri hayaller kurmazdı. Ne bileyim, benim zamanımda ya pencereden baktığımda beni görürse gibi masum heycanlar vardı. Eli elime değdi diye utanırdık biz. Zamanın kurbanı oluyoruz hepimiz.

Şimdi herkes herkesi çok rahat seviyor. Şu ona buna ruhsat vermeler var ya keşke duygularda da olabilse. Ruhsat nedir? İnsanlığa uygunluktur bir nevi. O zaman “seni seviyorum” demek için bir ruhsat alabilir miyim? Yoo efendim öyle hemen veremiyoruz önce “ben oturdum düşündüm taşındım” ruhsatı almanız gerekiyor, sonrasında hemen espiri yapabilme, anlayışlı olabilme, sabırlı olabilme, dürüstlük, sadıklık vesaire vesaire sınavlarından geçtikten sonra “seni seviyorum” ruhsatı alabilirsiniz. He tabi ortalıkta malum ruhsatını almış ama terketmiş çok insan var. Bunlarada bir gün pişman olup geri dönmek isterlerse diye “avcunu yalama” ruhsatı verebiliriz...

Sevmesi kolay olduğu gibi terketmesi de kolay anladığınız gibi. Asıl kolay olan duygular... Hiç tanımadığımız birine, öldürmek istercesine kin besleyebilen bir canlı olmadık mı? Hiç tanımadığımız birine bedenimizi teslim edecek kadar kolay aşık olmadık mı?

Hep gitmek isteyipte gidemediğim o yerden, hep olmak isteyipte olamadığım o kişiye yazmış olayım bu yazımı... Her şey kolay, asıl zor olan Birlikte Ölmeye Cesaret Etmek.

OnSekiz

Uzunca bir tatil arasından sonra tekrardan merhaba... O kadar çok yazacak anlatacak şey birikti ki hangisinden bahsetmeliyim bilmiyorum. Sarılmak ne kadar güven verici bir eylemmiş. Yaklaşık bir sene sonra hissettim bu güveni ve huzurlu nefesi.

Öyle zama gelir ki zaman su gibi akar, öyle bir zaman gelir ki bir gün yıl gibi geçer. Hüzün, keder, daha önce hiç yaşamadığım kadar büyük kalp kırgınlıkları ve yine hiç olmadığım kadar mutluluk... Şimdilerde ne mutluluğa anlam yükleyebiliyorum, ne de hüzne. Görünmez bir mezar adeta zaman. Ağustosun çılgın sıcakları son bulmaya başlarken sonbahar çalıyor kapıyı sararmaya başlayan umutlarla birlikte. Dalına tutunamamış her umut yavaş yavaş yere düşecek ve yeşermek için ilkbaharı bekleyecek... Ben nerdeyim bir bulabilsemde sonra seni aramaya başlasam yapraklarını dökmeden sen. Ağlamamalısın der bir şarkı mısralarında ve dinleriz o şarkıyı saklamaya çalışıtığımız gözyaşlarımızla.

Her gidenin dönüş yolu farklıdır. Kimisi şafak sayar, kimisinin şafağı bile yoktur dönmek için. Şimdi küçük sevinçleriniz sizin olsun, benim sessiz çığlıklarım bir şarkı olup geçiyor gözlerimin önünden...

İyi Dinlemeler...

 

Kaybolan Yakamoz

Aynı gökyüzünde ayrıydı güneşin... Sadece güneşimiz miydi ayrı olan? Mutluluklarımız, gözyaşlarımız, hayallerimiz bile ayrıydı bence. 

Çoğalan seslerim var yine bu aralar. Susmaktan arda kalanlar olsa gerek. Korkularıma sahip çıktığım gibi, umutlarımada sahip çıkıyorum şimdilerde. Kayıp giden yıldızlarım canımı yakar oldu çünkü. Gökyüzümde karanlıktan başka bir şey göremez oldum. Yakamozum bile kaybolmuş...

O kadar uzun süredir yalnızlıkla aynı yatağı paylaşıyorum ki, artık küçük yalnızlıklara gebeyim. Dilim, ellerim, yüreğim o kadar alışmış ki mutsuz, umutsuz ve yalnız olmaya yabancı değiliz birbirimize.

Kendi kendine soruyor insanlar aşk niye var? Sahi ya aşk gerçekten niye var? Aşk deyince aklınıza kaç kişi birden geliyor? Peki ya sevgi niye var? Sevgi deyince aklınıza kaç kişi geliyor? Hatırlanmayan anılar can yakar bazen, sebepsizce ve anlamsızca hemde. Aşk ve sevgi üzerine yaşanılan ve unutulmaya çalışan her an’da can yakar. Ama bence asıl can yakan tek taraflı unutulan anılardır. Aşk gerçekten bir alışkanlık belkide, belkide gerçekten siz haklısınız...
 

Her Şey Geçti

             
                Oysa ne güzel bir hayal dünyam vardı benim. Şimdi oda yok... Sizin hayallerinizin içine acı karıştı mı hiç? İnsan hayallerinin içinede acı sıkıştırır mı? Hayal nedir? Hayal kurarken tekrar tekrar ağlar mı insan?

                Bazen gecenin zifirisi gibi gelir hayat bize. Rütben ister çocuk olsun ister subay farkeder mi zifiri karanlıkta? Mutsuzsun işte ve o yüzden zifiri seninde adın. Tamamen çıkmaz sokaklarla dolu sanki, ucu bucağı gözükmeyen bir karanlık işte. Bir adım atsam karanlığın içinden bana aydınlık gelen bir yöne doğru. Sonra biri gelse ve kulağıma fısıldasa “her şey geçti”... Sonra ben bu mutlulukla deli gibi şarkı söylesem kimse duymasa beni ama herkes beğense sesimi.

Hayaller ne baharlar saklar demi içinde? Ne yeşeren umutlar. Bir gün o hayallerin biri gülümser belki bize diye, deli gibi hayal kuruyoruz işte.  Bir gün mutluluk banada gülümser diye kuruyorum bu hayalleri... Umut nasıl fakirin ekmeği ise, hayalde mutsuzun umudu işte.

Esaretin altında kalmış yüreğimin nefesi

Yitip gitmek mi bunun tek çaresi?

Lambalar kapansın duyuluyor gözyaşımın sesi

Üzülmesin sevdalılar

Leylasız mecnun yazmamış bu şehir efsanesi...

               

Saklı Kalanlar

Eski bir masal takıldı bugün rüyama. Uyanmak istemedim adeta. Mutluydu sonu çünkü, birlikte gülmeler, birlikte susmalar, birlikte ağlamalar vardı. Hatta gitmeler bile birlikte yapılmıştı. Ama uyandım...

O kadar nefret ediyorum ki yazdığım her yazının içinde aslında birilerinin saklı olmasından, ama başka türlüde yazamıyorum işte. Sonra yazdıklarımı silmek zorunda kalıyorum sanki herkes kimden bahsettiğimi anlamış gibi geliyor. Şimdilerde hayal gücüm ile avutuyorum kendimi. Aslında sadece şimdilerde yaptığım bir şey değil bu sanırım...

Sanırım ben uyurken kalbimi çalmış olmalılar. Ya da tam olarak öyle değilde duygularımı diyelim... Her neyse bugün yazımı uzatasım yok hiç, neden bilmiyorum. O zaman küçük bir dörtlükle kapatalım bugünlük yazımızda böyle olsun ;)

Eskilerden ne var aklında diye sorarlarsa bir gün sana

Rahat rahat cevap ver diye, daha çok gidiyorum uzaklara

Her bir adımda kendimden de uzaklaşıyorum edata

Anıları, resimleri hatta hayallerimizi bile yok ettim

Ne var ki bir tek sevgimi yok edemedim, onuda sen bilemedin...

Nerde Kaybettiğimi O Kadar İyi Hatırlarken

Yine buluştu akreple yelkovan. Bende kalemimle buluştum birden. Zamana hükmedebilenlere çok özeniyorum bazen. Hele hele böyle günlerce etrafa gülücük saçan o insanlar var ya, acayip imreniyorum...

Çaresi bulunur diye diye dert denizi içinde kaybolduk resmen. Dermansızlık küreklerimi aldı götürdü ve rüzgar o kadar acıdı ki halime tebessüm etmeye bile çekindi dalga çıkar diye... Gülüşümü arar oldum sebepsiz ve saçma yerlerde, oysa nerde kaybettiğimi o kadar iyi hatırlarken. Salağa yatmak ne kadar kolay değil mi? Etrafımda bulunan insanların salağa yatmasına sinir oluyorum işte, ve birde salağa yatıp kalkmayı unutmalarına...

Bazen sizde hayatınızın çok boktan olduğunu düşünüyor musunuz? Mesela en uzun mutluluğunuz ne kadar desem gerçekten merak ediyorum cevapları? Hayır o kadar mutsuz bir insan değilim belki ama mutluluk sınırının altında olduğumdan eminim. İnsan bir kere gülüşünü kaybetti mi çok zor toplaması ve ben toplayamanlardanım sanırım.

Hani yazılı olmayan bazı kuralları vardır insanın, kendi kendine koyduğu ve uygulamaya başladığı. Hatta bazen neden koyduğunu unuttuğu kurallar... En zor tarafı nedir biliyor musunuz bu kuralları koymanın? Sildirecek kimse bulamamak... Mağlup oldum ben hayat oyununda sanırım...

Not: eğer etrafınızda sevdikleriniz varsa ya da en önemlisi sizi sevdiğini belli eden insanlar varsa tebessüm etmekten kaçınmayın. Tebessüm paylaştıkça çoğalan en ucuz değerdir ;)

He bu arada sorum halen geçerli, cevaplarınızı yorum olarak atabilirsiniz ;) En uzun mutluluğunuz ne kadar sürdü?

Büyümek İstemek Yaptığım En Çocukça Hata

Bazen gerçekler yüzleşmek istemeyeceğiniz kadar acı gelmiyor mu sizede? Yoksa bu sadece bana mı oluyor? Herşeyden öyle ustaca kaçıyorum ki, çünkü duyacaklarım önce benim canımı yakacak sonra benim söyleyeceklerim başkalarının canını... Sustukça büyümedik mi zaten? İçimize ata ata büyümek zorunda bırakıldık. Küçükken büyümek adına yaptığım duaların bu kadar çabuk kabul olacağını düşünmemiştim. Büyümek istemek yaptığım en çocukça hata...

Şimdilerde pusulası kaybolmuş bir kaptan gibiyim denizin ortasında. Zifiri karanlıkta ne önüm belli ne de kıyılara yakın olduğuma dair fener var ortalarda. Eğer kürek çekecek gücüm hala varsa savaştığım bir şeyler vardır. Fakat eğer oturmuş bir dalga çıkmasını ve kıyıya vurmayı bekliyorsam kendim için bile savaşacak gücüm kalmamış demektir. He peki sen ne yapıyorsun diye sormayın sakın. Çünkü ne yaptığımı bende bilmiyorum. Kalkıp kürek çekiyorum, iki kürek sonra pişman olup bırakıyorum...

Size sus artık diyen biri çıkana kadar her şeyi konuşun. İnanın ki susmak erdemlik falan değil sadece aptallık...

Geceniz aydınlık, yıldızınız parlak, yüzünüz güleç olsun ;)

Peki

Kaç kere “peki” dedik karşımızdaki insana? Çok kez dedik elbet düşünmeye gerek yok. Peki bir soru daha kaç kez gerçekten kabul ettiğimiz için “peki” dedik? Hmm sanırım bu soru biraz zor oldu. Çoğu kez yorgun düştüğümüz için peki deriz. Açıklama yapmaktan kaçtığımız için peki deriz. Konu kapansın diye peki deriz. Ve en önemlisi bunu sanki karşıdaki kişi anlamıyormuş gibi rahat yaparız.

Kaç kez canınız yandı gerçekten? Ohooo dediğinizi duyar gibiyim burdan. Peki kaç kez GERÇEKTEN canınız yandı? Dönüp bir önceki cümleyi okumayın evet aynısını sordum, sadece vurguyu değiştirdim o kadar. Aslında canınız hiç yanmadı, yani canınızı başkaları hiç yakmadı... Kaç kere olmayacığını bildiğiniz şeyin hayali ile süslediniz gecelerinizi? Her gece... Hayallerimizdi canımızı yakan her seferinde, üstelik kendi kurduğumuz hayallerimiz... Hayallerimize dahil ederken onlara sormadık çünkü...

Geçmişte kalan kaç kişiyi gerçekten unuttunuz? Hiç birini...! Yoo ben unuttum demeyin hiç, unuttum derken bile kimi unuttuğunuzu hatırladığınızı gözünüzden kaçırıyorsunuz. Yaşananların hiçbiri unutulmak için yaşanmadı bence. Belki yenileriyle kıyaslanmak için, belki ders almak için ama boş yere değil...

Ne acılarım, ne peki’lerim, ne hayallerim benimde bitmedi ve kimse içinde unuttum onu demedim. Bende hayallerime dahil ederken insanları kimseden izin almadım ve bu yüzden hayallerimden bir anda çıktıklarında da onları suçlayacak yüzüm olmadı...

Neyse o kadar çok yazacak şeyim var ki aslında bu sefer ama biraz kafamı toplarlamak istiyorum. Hayal kurmaktan asla vazgeçmeyin ama yıkılan hayallerinizin sorumluluğunuda başkalarına yüklemeyin...

He bu arada gülmek size çok yakışıyor =)

Ben Hiç Bir Zaman Dolunay Olamayacağım

Aşk... Bir cümle midir yoksa bir kelime mi? Peki eğer cümle ise yüklemi ve öznesi nedir? Evet inkar edemezsiniz AŞK diye bir cümle var. Öznesi ve yüklemi olmayan ama iki yürekten oluşan.

Hayatım diye bir sesleniş var örneğin. Herkesin dilinde rezil olan bir kelime. Oysa ne kadar kısa ve net HAYATIM... Nefes alıp vermektir hayat ve bu yüzden nefesimiz olarak hissettiğimiz insana hayatım deriz, en azından BENCE...

Hayatım boyunca yaptığım hiçbir şeyden pişman olmadım, yanlış yaptığımı düşünmedim. Tek düşündüğüm, yanlış insanlar için o doğruları yapmış olmak, asıl koyanda bu olsa gerek. Hani herkesin her yerde okuduğu bir cümle vardır; hayatında olan herkes sana huzur verecektir kimisi gelmesiyle kimisi gitmesiyle... Kimin yazdığını şuan hatırlamıyorum ama doğruluğunu tartışmaya gerek yok sanırım.

Çok kısa değil yakın bir zamanda yıldız ve ay muhabbeti yaptım bir arkadaşla ve ayın hilal halini çok sevdiğini söyledi. Oysa ben ayın dolunay haline aşıktım. Neden diye sordu? Çünkü dedim, çünkü herşeyini tamamlamış daha ilerisi yok. Ve her şeyini tamamlamış olmanın gururu ile o kadar güzel aydılatıyor ki gecenin o karanlığını hayran olmamak elde değil. Ve sonra dedim ki “ben hiç bir zaman dolunay olamayacağım”. Ya yıldızlar? Sebepsizce baktıkça beni ağlatan tek gerçek onlar...

Sıkca dinlediğim bir şarkı var yalnız kaldığımda ve herşeyi özetleyen sözleri var;

“Her sevincin her kederin
En ölümsüz sevgilerin
Sonsuz denen göklerin
Herşeyin bir sonu varsa”

                Evet herşeyin bir sonu var diyor ve bu yazının da sonuna geliyorum. Biliyorum bu sefer saçma sapan şekilde bitti bu yazı ama anlatamadığım çok şey var, anlatmak için bulamadığım kelimeler var. Bir gün herşeyi anlatacak bütün kelimeleri topladığımda kitap yazacağım ve kitabımın adına da “Koybolan Kelimelerim” koyacağım...

                Sevgiyle, mutlulukla kalın. Benim mutlu olacak dermanım yokken, içimde kalan ufak mutluluk tanelerini size gönderiyorum. Ben kullanamıyorum siz tadını çıkarın ;)

Benim Kanatlarım; Kelimelerim

Bazıları hep sordu neden yazıyorsun diye, bazıları okudu geçti, bazıları oralı bile olmadı, bazıları takdir etti... Kanatları olan bir kuş uçmaktan başka ne ister? Ya da uçmaktan başka ne yapabilir? Benim kanatlarımda kelimelerim. Yazmaktan başka ne yapabilirim ki? Hani söylemek istediğimiz çoğu şey konuşma bittikten sonra aklımıza gelir ya, işte ben öyle bir durum yaşamıyorum kanatlarım sayasinde ;) Söylemek istediğim, haykırmak istediğim çoğu şey kimi zaman açık bir şekilde, kimi zaman alttan alttan göndermelerle yazılıdır sayfalarımda, Anlayana... Bazı şeyleri ne kadar çok haykırmak istersek o kadar haykırır gibi susarız. Neyse bir çay koyunda içelim, şekersiz olsun  =)

Yıllar değişiyor, gündem değişiyor, çevre değişiyor. İyi de arkadaş o zaman ben nerde yanlış yapıyorum? Senelerdir yapılacaklar listem halen aynı;

*eğitim hayatından kurtulmak

*araba almak

*mutlu olmak

*evlenmek

*kariyer yapmak

*hedeflerime odaklanmak v.b.

Ya bu arada bugün günlerden ne? Yoksa ben yerimde mi sayıyorum? Evet hemen yeni yapılacak listemi açıklıyorum;

*önceki yapacaklarını unutmak =))

Haydi sevgiyle kalın. Bak sevgiyle kalın deyince nasılda aklıma düştü yine sevgilim, yollara düşesim geldi yine. Ah be yar şu dalgalara karışsanda gönül kıyılarıma vursanda içimdeki şu hasret ateşini bir serinletsen...

Gözünüz kulağınız bende olsun, gönlünüz ise en sevdiğinizde ;)

Henüz Yok Ortada

Aslında ne yazacağımı çok düşündüm. Fakat şöyle bir şey var ki Çarşamba günü Kuzey Güney izlerken konumun ne olacağına karar verdim. Sezon finalinin özeti sanırım “birinin canını yakmak istiyorsan en yakınının canını yak”. Aslında ne kadar basit ve geçerli bir yöntem değil mi? Hangimiz sevdiğimiz insanın canı yanınca üzülmeyiz?

Herşeyin yolunda olduğu bir hayatta yaşıyor olmak sanırım çokta güzel bir düşünce değil. Çabalayacak bir şeyleri olması lazım insanın hayatta bence. Sevdiği için çabalamalı, ailesi için çabalamalı, dostları için çabalamalı gibi gibi... Sonuçta hiçbirimiz süperman değiliz, ve hiçbir zaman olamayacağız. Nasıl da kompozisyona benzer bir hayatımız var. Giriş, gelişme, sonuç... Herkesin hayatının giriş kısmı süslü cümleler ile yazılıdır. Sonuçta burda maksat devamını okuması için karşı tarafı merak ettirmek. Ve süslü cümlelerden sonra gelişme bölümüne geliriz yavaşça. İşte gerçekler burda başlanır anlatılmaya. Hüzünler, kalp kırgınlıkları, gözyaşları ve tabi mutluluklar. Hayatımıza gireni çıkanı yazmayız burda genelde, çünkü çoğu zaman niye gittiklerini bilmeyiz. Hep kendi kırgınlıklarımızı ve kendimizi haklı bulduğumuz zamanlar yazılıdır burda. Gözyaşlarımızı hatırlarız çoğu zaman ve hep sevdiklerimiz için akmıştır. Belki bir sevgili, belki bir dost, belki bir anne için... Bakınca ne kadarda tuhaf demi beynimizdeki düşünce;  onun canı yanacağına benimkisi yansın, boşver ben üzüleyim ya... İşte konumuzda tam bu değil mi? Hep fedakarlık yapmaya hazırız, çünkü onları ağlarken görmeyi sevmeyiz, kıyamayız... Hayatımızın gelişme bölümü böyle hikayeler ile devam eder genelde. Ve çoğu zaman hiç düşünmeyiz sevdiklerimizi kaybetmeyi ya da bizim canımızı yakmak için sevdiklerimizi kullanabileceklerini...

Kimse sevdikleri ile sınanmasın diyorum ve yazımı bitiriyorum...

He bu arada sonuç bölümüne gelince; Henüz yok ortada...

sevgiyle kalın...